Gerechten uit beroemde films op tafel in BIRD

Wat zijn de nieuwe, beste restaurants van Rotterdam? De Buik van Rotterdam, een online culinair initiatief, brengt wekelijks in kaart wat de stad te bieden heeft.

Derk Jan Wooldrik, in delen van de stad beter bekend als ‘DJ’, was eerst punkmuzikant, fotograaf, cameraman, zeeman en kunstenaar voordat hij in Rotterdam neerstreek en er kok werd. Via Lux, La Pizza en Spaghettata kwam hij in die hoedanigheid een jaar of drie geleden in BIRD terecht, dat behalve als jazzclub en restaurant ook een bescheiden naam als filmhuis heeft hoog te houden.

BIRD programmeerde in het voorbije jaar ‘Cinema Culinair’, een reeks avonden waarop je in het grote pand in de Hofbogen naar een film keek en tegelijkertijd de maaltijd geserveerd kreeg die ook op het witte doek werd genuttigd. Tot volgende week zondag is het andermaal cinema waardoor Wooldrik zich in zijn keuken laat inspireren. Tijdens het IFFR bereidt hij dagelijks een smakelijk en betaalbaar bord eten (15 à 18 euro) dat ware cinefielen direct aan een film moeten kunnen relateren.

Op tafel komen onder meer de confit de canard uit La Grande Bouffe, uhka ofwel de Russische vissoep uit The Fish Fall in Love van Ali Rafie uit 2006, de gevulde noedelsoep uit Tampopo, en de gnocchi met ossobucco uit Io sono l’amore uit 2009. Ook zijn er enkele dagschotels die teruggrijpen naar Wooldriks eigen filmverleden. De nera della seppia, polenta met inktvis in zijn eigen inkt, kookte hij op de set voor de Siciliaanse dorpelingen die een rol hadden in Nero su bianco, een korte film die Wooldrik met Maher al Sabbagh (inmiddels ook kok in Maastricht) in 2003 maakte.

De Buik kreeg vorig weekeinde, om in filmtermen te blijven, alvast een trailer van een aantal van bovengenoemde gerechten opgediend. We hesen bij die gelegenheid de vlag voor de Tampopo-bouillon verrijkt met bosui, gepocheerd ei, geroosterde bloemkool en boleten. De boterzacht, in een extract van ansjovis gegaarde, Italiaanse kalfsschenkel uit de kantinescène in Io sono l’amore kreeg van ons eveneens een eigen Tiger Award.

Voor de confit de canard gaan we terug

De eervolle vermelding ging ex aequo naar het pannenkoekje met wuivende bonitoflakes (ook uit Tampopo) en de uhka met aardappel, zalm en wijting. Bij de inktvis past natuurlijk een waarschuwing: hij is heerlijk maar de gitzwarte tong die je eraan overhoudt, kan een versierpoging al meteen in de knop breken, om over de kans op tongzoenen verder maar te zwijgen.

Voor de confit de canard keren we tijdens het IFFR-festival zeker nog een keer naar BIRD terug. Om een ultralange Bulgaarse praatfilm uit te kunnen zitten, is zo’n Franse bonenstoof toch het ideale krachtvoer. En los daarvan: je moet in Rotterdam elke mogelijkheid aangrijpen om confit te kunnen eten, want hij verschijnt zelden of nooit op de restaurantmenu’s.

Het zou trouwens zomaar kunnen dat IFFR-bezoekers na hun confit de canard helemaal niet meer aan een Bulgaarse praatfilm willen beginnen. BIRD is ook een van de beste muziekpodia en danszalen van de stad, dus voor je het weet ga je los op de beats in plaats van de (korte) wandeling naar de bioscoopzalen op het Schouwburgplein terug te maken.