Duizend stokslagen

Ik sla met een afgewaaide tak tegen de muur van mijn huis. Elke zwiep is een halve seconde. Vijftig keer een halve seconde: vijfentwintig seconden in totaal. Ik dacht: ik probeer het eens met cijfers, dat staat serieus. Want mensen met macht houden van getallen.

De schors van de natte tak, die ik gebruik in een poging me fysiek te verbinden met iets ver weg, maakt een bruinige vlek. Ik vrees vooral dat de bovenburen meekijken hoe ik hun buitenmuur tot Saoedische rug fantaseer.

Vandaag ontvangt de Saoedi-Arabische blogger Raif Badawi een deel van zijn straf voor het publiceren van kritische teksten die ‘neigen naar atheïsme’: duizend stokslagen, verdeeld in sessies van vijftig, iedere vrijdag, ruim acht minuten in totaal (het andere deel van zijn straf: tien jaar gevangenisstraf en 191.000 euro boete). Hij krijgt niet alles in één keer, want op een tot moes geslagen rug zwiept de stok niet lekker terug. Je zou ook kunnen zeggen dat het een slimme pr-stunt is. Raif wordt elke week op een plein in Jeddah gezet. Zo waarschuwt de regering wekelijks een nieuw publiek.

Gisteren verzamelden zo’n driehonderd #FreeRaif demonstranten zich voor het Saoedische ambassadegebouw in Den Haag. Amnesty-directeur Eduard Nazarski belde aan, maar niemand deed open. Op de deur hing een briefje dat het ophalen van een visum deze donderdag ‘wegens omstandigheden’ niet mogelijk was.

De demonstranten riepen ‘Stop’, vijftig keer, een seconde per woord. Een vrouw in een langsrijdende Porsche toeterde, een steunbetuiging vanuit haar verwarmde stoel.

Het ambassadegebouw oogde opvallend vervallen. In het zalmroze pleisterwerk zaten scheuren, maar achter het raam brandde licht. Een gordijn bewoog. Het moest de tocht zijn want het kozijn was verrot. De vlag hing slap en rafelig in de regen, op de benedenramen zat van dat troebele plastic dat je ook op de glazen deur van een douche plakt voor een beetje privacy. Er hingen beveiligingscamera’s, maar aan de zijkant van het gebouw bungelde het bijbehorend elektriciteitsnoer, een liaan in de dichte jungle van de diplomatie. Iedere verbinding met de buitenwereld leek moedwillig doorgesneden.

Hoewel de Saoedische politie het gebruik van mobieltjes bij publieke foltering weert, durfde iemand op het plein zijn telefoon als camera te gebruiken. Het filmpje staat op YouTube. Je hoort het tikken op Raifs benen en rug. De agent slaat sneller dan ik; in 22 seconden is het gedaan.

Ik dwing mezelf om het filmpje twintig keer te kijken. Duizend stokslagen in totaal. Een voorproefje op wat Raif nog te wachten staat. Het refreshen van de video slaat, goedbeschouwd, nergens op. Maar eerlijk gezegd weet ik niet wat nog wel ergens op slaat. Ik weet alleen dat er geslagen wordt. Na vandaag nog achttien vrijdagen, telkens tweeëntwintig rappe seconden ¬– voor de wereld te lang om bij stil te staan.