Opinie

Laat fossiele brandstof onaangeroerd

Shell staakt de voorbereiding, samen met Qatar Petroleum, van de bouw van een van de grootste petrochemische installaties ter wereld (kosten 6,5 miljard dollar). Het Britse Premier Oil stelt een besluit over een 2 miljard dollar kostend olieproject bij de Falkland-eilanden uit en het Noorse Statoil geeft drie licenties terug voor onderzoek naar olievelden voor de westkust van Groenland. Dat schrijft de Financial Times vanmorgen.

Je zou bijna denken dat ze het recente artikel in het wetenschappelijk tijdschrift Nature over de reserves aan fossiele brandstoffen tot uitgangspunt van hun beleid. Daarin schrijven de auteurs welk deel van die grondstoffen onaangeroerd moeten blijven om te voorkomen dat de opwarming deze eeuw de 2 graden Celsius overstijgt. Maar dat is natuurlijk niet zo. Niet zorgen over de opwarming, maar over de lage prijs van olie zijn de reden voor de besluiten van die maatschappijen.

De onderzoekers van het  UCL Institute for Sustainable Resources, gefinancierd door het UK Energy Research Centre, hebben geprobeerd om een berekening te maken van de gevolgen van de afspraak die de wereld met zichzelf heeft gemaakt over die 2 graden opwarming – althans een 50 procent kans om daar onder te blijven. Vertaald betekent dat volgens het IPCC dat tussen 2011 en 2050 maximaal 1.100 gigaton kooldioxide in de atmosfeer mag worden gepompt.

Te veel reserves

Uitgaande van de bestaande - dat wil zeggen op dit moment bekende - reserves, zou dat betekenen dat zo’n 80 procent van alle steenkool, een derde van de olie en de helft van al het gas tot 2050 onaangeroerd zou moeten blijven. Over olie- en gaswinning in het Arctisch gebied hoeven we niet eens na te denken en ook de zogeheten onconventionele oliewinning uit teerzanden en uit schaliegesteente kunnen we maar beter vergeten.

De onderzoekers hebben ook geprobeerd de hoeveelheden per regio te kwantificeren. Daarvan verscheen op de website van Carbonbrief een heldere grafiek:

afbeelding: the Carbon Brief

Klik om te vergroten. afbeelding: the Carbon Brief

De vraag is of Rusland, de VS en China bereid zijn het overgrote deel van hun kolen niet te gebruiken, of ze in het Midden-Oosten bereid zullen zijn om 260 miljard vaten olie (ongeveer net zoveel als de Saoediërs nog beschikbaar hebben) met rust te laten, of Canada zijn teerzanden zal .

Waarschijnlijk niet. Hoe is het anders te verklaren dat oliemaatschappijen vorig jaar nog 670 miljard dollar hebben uitgegeven aan het vinden en aanboren van nieuwe fossiele reserves. Wie nu nog zoekt naar nieuwe bronnen, terwijl al duidelijk is dat we de oude niet mogen opgebruiken, heeft wel wat uit te leggen, vindt Christophe McGlade, een van de auteurs:

‘Policy makers must realise that their instincts to completely use the fossil fuels within their countries are wholly incompatible with their commitments to the 2°C goal. If they go ahead with developing their own resources, they must be asked which reserves elsewhere should remain unburnt in order for the carbon budget not to be exceeded.’

De oplossing hoeft niet verwacht te worden van CCS, het opvangen en onder de grond opslaan van CO2, aldus de onderzoekers. Dat scheelt hooguit 6 procent van de kolenvoorraad en zelfs nog iets minder van olie en gas. De onderzoekers schrijven:

‘Because of the expense of CCS, its relatively late date of introduction (2025), and the assumed maximum rate at which it can be built, CCS has a relatively modest effect on the overall levels of fossil fuel that can be produced before 2050 in a two-degree scenario.’

Niet alleen oliemaatschappijen zullen volgens onderzoeker Paul Ekins hun strategie moeten herzien, ook de grote institutionele beleggers.

‘Investors in these companies should also question spending such budgets. The greater global attention to climate policy also means that fossil fuel companies are becoming increasingly risky for investors in terms of the delivery of long-term returns. I would expect prudent investors in energy to shift increasingly towards low-carbon energy sources.’

Paul Luttikhuis
Blogger

Paul Luttikhuis

Buitenlandredacteur Paul Luttikhuis volgt op dit blog nieuws over klimaatverandering. Hij schrijft over sociale en economische gevolgen, over manieren waarop landen zich daarop voorbereiden, over nieuwe wetenschappelijke inzichten en over de onderhandelingen na ‘Parijs’. Regelmatig zullen gastauteurs hun licht laten schijnen op deze thema’s.