Weekendgevoel

Het gaat wat beter  met de Elzas. Het is een tijdje eb geweest wat marktaandeel betreft. Maar sinds vorig jaar is weer sprake van een beweging voorwaarts. Wat volume betreft. Maar met name qua ‘geld’. Meer maar vooral betere wijnen hebben afgelopen jaar hun weg naar de consument gevonden.

Vooral dat laatste zou kunnen toegeschreven worden aan het feit dat de wijnmakers in de streek al vroeg (en bovendien fanatiek) de bio- en biodynamische principes hebben omarmd. En dat is nu juist een geruststelling die de hedendaagse drinker meer en meer in zijn glas verlangt .

Nu is een wijn die geen negatieve impact heeft gehad op het milieu overigens geen garantie op een positieve wijnervaring. Maar als je net zoals de familie Zusslin al dertien generaties lang met respect voor natuur en omgeving wijn maakt, heb je wel een paar eeuwen voorsprong op degenen die net hebben ontdekt dat dit vaak betere wijnen oplevert.

Het wit van Zusslin proefde ik al eens in Denemarken, waar de liefhebbers al jaren eerder dan wij de bio-kwaliteiten van de streek (her)ontdekten. Bij Manfred’s & Vin, een wijnbar- souterrainrestaurant met twintig zitplaatsen dat louter ingrediënten uit de directe omgeving gebruikt en natuurwijnen schonk, gaf ik destijds carte blanche aan de gastheer-sommelier: ‘Schenk mij wat ik nog niet ken. ’

Omdat ik Zusslin al eerder in Kopenhagen in het glas had gehad, resulteerde dat toen in Riesling Zéro Défaut 2008 van het biologisch-dynamische werkende Domaine Gérard Schueller. Dit wit presenteerde zich foutloos bij de salade van selderij, waterkers en yoghurt en een schotel met gebakken broccoli die de kok had bij bedacht.

Ik moest er weer aan denken toen ik Valentin Zusslin 2013 Pinot d’Alsace (Wine Supply; € 14,50) proefde, een blend van auxerrois en pinot noir. En helemaal nadat ik het gerecht van Janneke Vreugdenhil had gelezen.

Uit het boek Doordeweeks van Hugh Fearnley-Whittingstall presenteert zij vandaag een salade van aardperen, hazelnoot en geitenkaas. Evenals in de gerechten bij Manfred is ook hierin geen vlees of vis te bekennen. Maar de wijn daarentegen heeft des temeer inhoud.

Het zoet-zachte perige sluit een verbond met de aardperen. De zuren zijn even dartel als het geitje. Het krokante van het jaar 2013 kraakt mee met de hazelnoot. Er is subtiele specerij en een zweempje witte peper.

‘Kan als begeleider van vlees of vis, maar met brood erbij heb je ook een maaltijdsalade’, adviseert Vreugdenhil.

Ik voeg daar graag aan toe: schenk deze wijn erbij -al is zijn prijs niet doordeweeks- en het weekend is begonnen.