Steunen

Schrijfster Franca Treur houdt van schrappen. Resultaat: de reeks ultrakorte verhalen ‘X & Y’ over relaties.

Illustratie Olivia Ettema

Sweder en Sita zijn elkaars grote liefde. Ze zijn altijd samen, complimenteren elkaar voortdurend en steunen elkaars beslissingen. Ze zien de ander als een deel van zichzelf, zijn als de dood elkaar te verliezen.

Op zeker moment wordt Sweder door een studiegenoot gevraagd voor een partij tennis. Sweder heeft nog nooit op de baan gestaan, maar is vereerd dat Gerard aanhoudt, dat hij kennelijk bepaalde verwachtingen van hem heeft.

Hij maakt die verwachtingen meer dan waar, en Gerard complimenteert hem uitgebreid. Voor iemand die het nooit eerder gedaan heeft, heeft Sweder beslist talent.

Sita steunt Sweders beslissing op tennis te gaan. Zijn enthousiasme voor iets dat hij zonder haar onderneemt, steekt haar, maar ze laat niets merken. Al snel praat Sweder over competitie spelen, maar daarvoor moet hij wel meer oefenen. Hij klaagt dat de lessen maar eens per week zijn.

Op een dag zitten Sita en Sweder samen in de tuin van zijn studentenhuis. Ze drinken icetea en genieten van het lekkere weer. Perfect tennisweer, zegt Sweder. Jammer dat Gerard met vakantie is.

Sita bijt op haar lippen. Ik zou kunnen gaan, zegt ze aarzelend, alsof dit voor het eerst in haar opkomt. Als ik het ook leer, heb je voortaan altijd iemand om mee te spelen. Als Gerard niet kan, voegt ze eraan toe.

Sweder doet haar voor hoe ze moet staan en hoe ze haar racket moet houden, maar hij heeft weinig geduld. Diezelfde middag schrijft Sita zich ook in. Ze wil een goede tennispartner worden. Niet een kruk aan wie Sweder niets heeft.

Voortaan fietsen ze samen naar het sportterrein. Eenmaal daar spelen ze elk in hun eigen team op hun eigen niveau. Sita droomt van een spectaculaire, theoretisch onmogelijke overwinning. Zo’n overwinning zou Sweder ergens van kunnen overtuigen, al weet ze niet precies waarvan.

Sweder ligt opvallend goed bij de meisjes uit zijn competitieteam. Sita kijkt liever niet als hij gemengd dubbel speelt, maar ze dwingt zich ertoe. Ergens windt het haar ook op. Door de ogen van die meisjes ziet ze weer hoe begeerlijk hij is, hoe charmant, hoe mooi om te zien, en ook: hoe verboden. Ze blijft tot het einde om na afloop met hem weg te kunnen fietsen. Dat Sweder het plezier van het samen wegfietsen niet lijkt te delen, doet ze af als een detail.

Op een smoorhete competitiedag is Sweder aan de beurt voor het enkelspel. Bij het ontbijt laat hij Sita zijn biceps zien. Hij is goed in vorm.

Sita zit aan de zijkant en moedigt hem aan. De mannen gaan gelijk op, toch is het een slome wedstrijd. Sita kijkt om zich heen. Van de baan ernaast komt een jongen, rackettas over de schouder. Hij is knap. Hun ogen ontmoeten elkaar.

Hij komt haar kant op, kent haar ergens van. Sita giechelt, ze weet dat hij flirt, maar het is gewone flirt. Onschuldige flirt. Kom zitten, gebaart ze. Ze praten en Sita raakt daarbij soms zijn arm aan. Af en toe valt hun gesprek stil en kijken ze naar de bezwete tennissers op de baan. Als Sweder een punt maakt, applaudisseert Sita. De jongen, hij blijkt Mark te heten, klapt op die momenten ook. Het gebeurt niet vaak. Het is niet Sweder die deze middag scoort.