Huilende Giel

Gisteravond begon de uitzending van De Wereld Draait Door met een fragment van een huilende Giel Beelen. We zagen de dj in zijn radiostudio volschieten, overmand door zijn eigen stem, door woorden die hem aan de aanslag in Parijs deden denken.

Hij keek het fragment ondanks de zalvende woorden van presentator Matthijs met zichtbare gêne terug, waardoor je onbewust dacht: hij zal toch niet weer…

Want dat ontbrak er nog aan: Giel Beelen die op televisie moet huilen omdat hij het zo zielig voor Giel Beelen vindt dat hij Giel Beelen op een scherm ziet huilen.

Het afgelopen jaar zagen of hoorden we hem regelmatig om of vanwege zichzelf huilen, meestal in relatie tot rampen of onrechtvaardigheid.

Want hij trok zich alles nogal persoonlijk aan.

Als hij weer eens ontberingen had doorstaan voor een goed doel.

Bij zijn eigen wereldrecordpoging radio maken.

Of als hij aan de ramp met MH17 dacht, voor de slachtoffers draaide hij nog iedere dag ongevraagd een plaatje.

Aan het eind van De Wereld Draait Door zat trouwens nog een fragment van een huilende Giel, het ging over singer-songwriters: hij huilde toen omdat hij merkte dat een liedje hem had ontroerd.

Tussen al het gehuil door vertelde hij ons in zijn functie als tafelheer dat het wat hem betreft over was met al dat gekwets.

Alsof Willem Holleeder een oproep deed tegen zinloos geweld.

De man die groot werd door op te vallen opdat er maar over hem gesproken werd – hij liet zich live door een prostituee oraal bevredigen, testte drugs in de studio, presenteerde een uitzending dronken, noemde Mein Kampf ‘het meest indrukwekkende boek’ en schold waar nodig geïnterviewden uit – die Giel Beelen vond dat vrijheid van meningsuiting grenzen had.

Beledigen mocht niet meer, vond Giel Beelen, nadat hij zelf iedereen beledigd had. Om te huilen.

Vooral toen hij er daarna ook nog liefde en verzoening bij haalde.

Ik schreef een half jaar geleden ook een keer over Giel.

Over dat ik wilde dat hij zijn bek een keer hield. Daar reageerde hij toen op in een poging zijn gedrag tijdens Pinkpop te duiden. „Ik ben geen slijmbal, ik ben betrokken.”

Het had iets aandoenlijks, iets naïefs ook.

Alsof hij echt dacht dat hij andermans mening kan veranderen.

Ik geloof niets meer van Giel Beelen, behalve als hij zegt dat hij gehuild heeft.

Om zichzelf graag.

    • Marcel van Roosmalen