Frisse gitaarliedjes van SOAK

Een jongensmeisje met opgerolde broekspijpen en een te groot colbert dat waarschijnlijk nog van haar vader geweest is. Dat is SOAK, echte naam Bridie Monds-Watson, de Ierse zangeres die op haar achttiende al twee jaar aan de weg timmert met zeldzaam frisse liedjes.

Haar kale akoestische gitaarstijl bevat geen noot teveel en ze zingt over mensen die niet echt om je geven, hoe hard ze ook volhouden dat ze van je houden. Haar single Blud valt op door de enorme dosis galm waarin haar stem is versluierd, en de schijnbare tegenstelling tussen zinnetjes als „You’re in my blood” en „Let’s just forget it”. Liefde is een ingewikkeld fenomeen als je jong bent, zingt ze in zelfgeschreven liedjes die soms zo kinderlijk naïef klinken dat je haar over het ruw geknipte bolletje zou willen aaien.

Hoewel ze op het podium soms een beetje gekweld overkomt, kan Bridie moeilijk verklaren waar de getroebleerde toon van haar muziek vandaan komt. Inspiratie komt nu eenmaal makkelijker als je boos of verdrietig bent.

Ze groeide op in een gelukkig gezin in het Noord-Ierse Derry en kon al op haar veertiende aan haar ouders vertellen dat ze op meisjes valt. Pas vijf jaar geleden greep ze voor het eerst naar een gitaar. Op de muziekschool hield ze het niet lang vol; ze leerde zichzelf de basisbeginselen van het gitaarspel en begon meteen liedjes te schrijven.

In 2012 verschenen de EP’s Train en Sea Creatures, binnenkort gevolgd door een debuutalbum op Rough Trade.

Mensen die haar muziek willen vergelijken met Lykke Li, Cat Power en Laura Marling mogen dat, maar ze is vooral nog op zoek naar een eigen geluid. Haar vreemdste podiumervaring had ze onlangs in Kopenhagen, toen er een jongen het podium op rende om haar midden in een nummer een knuffel te geven.