‘Ik zou ook wel eens een zware film willen maken’

In deze rubriek dagdromen filmmakers hardop over de film die ze ooit nog eens hopen te maken. Antoinette Beumer, regisseur van Soof, broedt op een zware, tragikomische, persoonlijke familiegeschiedenis.

Foto Rien Zilvold

Tijd. Dat is eigenlijk alles wat ik wil. Meer tijd om mijn films te maken. Meer tijd om na te denken, om het scenario vorm te geven. Maar vooral: meer tijd om ideeën te laten ontstaan. Creativiteit is niet op afroep beschikbaar.

„Tot nu toe heb ik vooral commerciële films gemaakt. Dat past bij me. Ik heb een gemiddelde smaak die aansluit bij het grote publiek. Commerciële films hebben een groter budget dan kleine films, maar dat betekent niet dat er ook meer tijd is. Integendeel. Iedereen heeft altijd ongelofelijk veel haast met die films, want daar hangt de financiering vanaf.

„Nu zit ik bijvoorbeeld in de montage van mijn nieuwe film, Rendez-vous. Als de montage klaar is en hij wordt weggestuurd voor kleurcorrectie en geluid, gaat de film ‘op slot’. Dan kan ik er niet meer bij. Terwijl het juist na die fase het nog heel belangrijk kan zijn nog iets te veranderen aan de montage. Maar dat is heel duur, dus dan kan niet. Daar baal ik iedere keer weer van.

„Ik maakte vijf films in vijf jaar tijd. Dat begint mij op te breken. Ik denk wel eens na over een sabbatical. Een tijd nietsdoen. Of niet helemaal niets, maar zonder een deadline werken aan een The Ice Storm-achtige film. Een donkere familiegeschiedenis. Geen feelgood dus, zoals ik nu vaak maak, maar een zware, tragikomische film.

„Die film zou dan gaan over een burgerlijk gezin in de jaren zeventig dat woont in een keurige buitenwijk. Overdag gaan de kinderen naar school, de volwassenen naar hun werk. Maar ’s avonds, als de gordijnen dicht zijn, gebeurt er van alles in die buurt.

„Het verhaal is geïnspireerd op mijn eigen geschiedenis. Ik groeide op in zo’n gezin in Amstelveen. Mijn vader was psychiatrisch patiënt. Voordat hij uiteindelijk in een inrichting belandde, hebben we het thuis heel moeilijk met hem gehad. Over die aanloop zou het gaan.

„Mijn ouders zijn inmiddels allebei overleden. Misschien dat ik daarom nu de behoefte voel om zo’n film te maken. Maar daarvoor zou ik dus wel pas op de plaats moeten maken. Ik weet eigenlijk ook niet zeker of het wel een film moet worden. Misschien wordt het wel een boek. Dat moet ik in alle rust uitzoeken.”