‘Het is satire, dat weet ons publiek’

Slechte recensies én 1,5 miljoen bezoekers. Publiek geniet van satire en gunt actrices hun succes.

Vrouwen in duo’s en viertallen, de meesten blank, van tiener tot 65-plus. Enkele schuchtere mannen, die kijken alsof ze gekidnapt zijn. Ruime voorraden snacks, soms uit het speciale roze plastic tasje met een kleintje prosecco en een bakje zoete yoghurtpopcorn. „Niet te eten”, zegt een man. Dan gaat het zaallicht uit en zijn we allemaal gelijk.

Het gniffelen, grinniken en schateren kan beginnen, en zal tot het eind van de film vrijwel onafgebroken klinken: het script van Gooische Vrouwen 2 staat bol van de botte, beetje vileine oneliners en bruuske plotwendingen. Pal na een ontroerd „Ahh...” van de zaal tijdens een piekje van romcom-geluk – de Bruiloft – volgt een luid, collectief „Oooh!”, als er nog tijdens het feest een dode valt en we van kerk naar crematorium flitsen. Vergeet ook de slapstick niet: er wordt met servies gesmeten, gegolfd met bijna-fatale afloop, geslagen, gelonkt, gedanst, gespuugd en zelfs gevlogen.

Met 1.465.000 bezoekers in vijf weken tijd moge duidelijk zijn dat Gooische Vrouwen 2, de tweede film naar de populaire tv-serie (2005-2009), een kassucces is. De film trok in de eerste week na de première op 1 december al 400.000 bezoekers en was de best bezochte film van 2014. Of het recordaantal van 1,9 miljoen van deel 1 opnieuw wordt gehaald is nog ongewis, omdat binnen die vijf weken twee weken Kerstvakantie vielen, traditioneel een toptijd voor de bioscopen. Deze maand wordt duidelijk of GV2 het ook in gewoner tijden zo goed blijft doen. De film draait nog steeds. De voortekenen zijn gunstig: het voor een Nederlandse film ongekend hoge beginaantal van 152 zalen is tot nu toe met slechts tien afgenomen, zij het dat hoofdzalen soms voor kleinere verruild zijn.

Een slimme pr-campagne heeft elke film nodig. GV2 had het daarbij ogenschijnlijk makkelijk: het merk Gooische Vrouwen is ijzersterk, dus posters en trailer konden voortborduren op het herkenbare logo en de geliefde gezichten en stereotype outfits van de vier hoofdrolspeelsters, met dit keer besneeuwd Oostenrijk in plaats van Parijs als exotische achtergrond. Voor deel 2 kwam er ook een poster met de vier in close-up, in ski-jacks; een gezellig, winters beeld, ver van het krengengedrag uit de beginjaren.

De galapremière op maandag 1 december in het Nieuwe De La Mar Theater in Amsterdam was een BN’er-magneet van jewelste, met als toefje een aan de film gewijde uitzending op locatie van RTL Late Night (een programma van RTL Entertainment, dat de film samen met Talpa Fictie produceerde – John de Mol, broer van hoofdrolspeelster en drijvende kracht Linda, is respectievelijk aandeelhouder en eigenaar van de twee bedrijven). Het kerstnummer van Linda de Mols eigen tijdschrift Linda lag toen al in de schappen. Thema: ‘Gooische kerst’.

Desondanks valt succes niet af te dwingen, zegt Youry Bredewold, woordvoerder van bioscoopketen Pathé. Na een week of drie, als de eerste buzz voorbij is, telt bij grote commerciële producties als Gooische Vrouwen 2 nog maar één ding: mond-tot-mondreclame. Het publiek maakt of breekt een film zelf, gewoon aan de koffieautomaat en in de bus. Anders dan bij arthouse-films zijn recensies nauwelijks van invloed – in dit geval varieerden die van positief (De Telegraaf) tot vernietigend (NRC Handelsblad).

Sequels zijn bloedlink, aldus scenarist Frank Houtappels, die ook de eerste film en een groot deel van de serie schreef. „Van ons hoefde er geen vervolg te komen. Het was mooi afgerond, en met een slechte opvolger kun je alles verknallen. Sex and the City 2 viel veel mensen tegen.” Toch begon het te kriebelen toen Linda de Mol zich met een idee bij hem meldde: de zorg die mensen steeds meer verplicht zijn zelf op zich te nemen. Voor hun vrienden, hun ouders, hun partners. Wat als de vier vriendinnen samen in een huis terecht zouden komen?

De verhaallijnen verzon Houtappels er vervolgens zonder veel moeite omheen. „Het team kent elkaar nu zo goed dat ik me helemaal vrij voel. Ik moet over de top kunnen gaan, ik moet het zelf leuk vinden. Dus volop kitsch, overdrijvingen, al dan niet foute clichés. Het is satire, dat weet ons publiek heel goed.”

Bij Gooische Vrouwen 2 speelt nog een, juist bij een vrouwenfilm belangrijke factor: de actrices zelf zijn ideale rolmodellen. Alle vier hebben ze in het echte leven de nodige klappen te verwerken gehad; de fans weten alles van het tragische, plotselinge overlijden van de mannen van Susan Visser (Anouk) en Lies Visschedijk (Roelien), de scheiding en verhouding met een collega-acteur van Tjitske Reidinga (Claire) en de afpersingszaak van kwetsbare multi-miljonaire Linda de Mol (Cheryl). Het doet er niet toe, en toch ook weer wel: de ‘gunfactor’ is bij dit kwartet enorm hoog. Het maakt de vette lol van hun spel behalve ontspannend ook bewonderenswaardig, een teken van kracht.