Boko Haram gaat ons ook aan

Het contrast is groot. Miljoenen gingen de straat op om te demonstreren tegen de terreuraanslagen in Parijs, waarbij vorige week 17 mensen werden vermoord. Regeringsleiders uit andere landen kwamen persoonlijk naar de Franse hoofdstad om hun solidariteit te betuigen. Al dagen domineren de aanslagen de westerse media.

Veel minder aandacht was er voor het bloedbad dat vorige week werd aangericht in het uiterste noordoosten van Nigeria. De islamitische terreurgroep Boko Haram liep in het plaatsje Baga eerst een militaire basis onder de voet en begon vervolgens de lokale bevolking uit te moorden. Ook naburige plaatsen werden aangevallen. Volgens getuigen lagen de straten bezaaid met lijken.

De berichtgeving uit het afgelegen gebied is gebrekkig, wat er precies is gebeurd, is nog onduidelijk. De schattingen van het aantal doden lopen uiteen van 150 tot 2.000. Tienduizenden mensen zijn op de vlucht gedreven. En inmiddels heeft Boko Haram weer nieuwe terreurdaden gepleegd, onder meer door meisjes van tien tot twaalf jaar als levende bommen te gebruiken. Iedere keer blijkt de terreurbeweging zichzelf nog in wreedheid te kunnen overtreffen.

Aartsbisschop Kaigama van de stad Jos heeft de internationale gemeenschap ervan beschuldigd de tragedie die zich in zijn land voltrekt, te negeren. Kijk hoe de wereld op de aanslagen in Parijs heeft gereageerd, zei hij tegen de BBC, zo’n reactie zou er niet alleen moeten zijn als er een aanval in Europa plaatsvindt, maar ook als Nigeria, Niger of Kameroen het doelwit is.

Hoe begrijpelijk de frustratie van de bisschop ook is, het massale protest tegen de aanslagen in Parijs is een positieve en belangrijke reactie op de ingrijpende terreurdaden die Frankrijk en Europa diep hebben geschokt. De democratie is in het hart getroffen, werd met reden gezegd. Zowel de Franse staat als de Franse samenleving probeert nu de gevolgen te beperken en herhaling te voorkomen.

Het drama in Nigeria is niet alleen dat er sinds 2009 een meedogenloze islamitische terreurgroep is, en dat de buitenwereld daar maar beperkte aandacht voor heeft, maar ook dat er in grote delen van het land nauwelijks sprake is van een staat die zich kan verweren. Het leger slaagt er maar niet in de bevolking tegen het geweld van Boko Haram te beschermen – en in de Nigeriaanse samenleving en politiek lijkt de kwestie geen prioriteit te hebben.

Dat Europa zijn eigen problemen met terrorisme heeft, betekent niet dat het ons koud kan laten wat er in Nigeria gebeurt. Daar zijn niet alleen humanitaire redenen voor, het is ook een kwestie van eigenbelang. Instabiliteit in een van de grootste landen van Afrika kan ernstige gevolgen hebben voor Europa.