Wie even niet oplet, zit zo in de penarie

De organisatoren doen er alles aan om de rally de ‘zwaarste ter wereld’ te laten zijn. Zo’n eretitel is volgens hen terecht als hooguit de helft van de deelnemers de finish haalt.

De Dakar Rally is de ‘zwaarste ter wereld’ – de meeste deelnemers halen de finish niet. Zaterdag crashten de Argentijnen Juan Manuel Silva en Pablo Sisterna in hun Mercedes. Foto Reuters
De Dakar Rally is de ‘zwaarste ter wereld’ – de meeste deelnemers halen de finish niet. Zaterdag crashten de Argentijnen Juan Manuel Silva en Pablo Sisterna in hun Mercedes. Foto Reuters

Iedereen moest de woestijn kunnen temmen, vond hij. Daarom bedacht hij een rally door het meest onleefbare deel van de aarde. Duizenden kilometers door Afrika, door de gigantische zandduinen van de Sahara. Zijn missie werd een evenement: Parijs-Dakar. Een wedstrijd vol hitte, uitputting en heroïek. Coureurs in gehavende auto’s die in Marokko, Mauretanië en Senegal stofwolken door het landschap trokken, gadegeslagen door verbaasde bedoeïenen. Wie de uitputtingsslag overleefde, finishte bij Lac Rose in Senegal, een levenloos zoutmeer.

De ‘zwaarste rally’ ter wereld. Zo had hij het ook bedacht, de Franse coureur Thierry Sabine die het jaar daarvoor was verdwaald in de Libische woestijn tijdens de Abidjan-Nice rally. Hij overleefde na een barre tocht, maar zou het uiteindelijk toch van de woestijn verliezen. In 1989 kwam hij om bij een helikoptercrash in een zandstorm.

Het project van Sabine zou nog heel wat doden kosten. Sinds de eerste editie in 1979 kwamen er 66 mensen om, het merendeel toeschouwers en volgers.

De rally die enkele jaren geleden na terreurdreiging uitweek naar Zuid-Amerika had vorige week opnieuw een dode: motorcoureur Michal Hernik. De Pool was door uitdroging om het leven gekomen. De tocht door de Argentijnse woestijn, waar de temperatuur opliep tot vijftig graden Celsius, was vooral voor motorrijders een beproeving. Tientallen uitgeputte coureurs werden door de organisatie van de piste gehaald.

Bang dat hij het niet zou redden

De Nederlandse Yamaha-rijder Robert van Pelt werd met ernstige uitdrogings- en oververhittingsverschijnselen naar het ziekenhuis gebracht. Door de hitte was zijn benzine gaan borrelen en moest hij stoppen. Hij had in de achterhoede van het peloton gevochten tegen het stof van zijn voorgangers totdat het allemaal niet meer ging. „Het was doodeng. Ik was echt bang dat ik het niet zou redden”, liet hij via zijn team weten. Sinds de Dakar Rally vanaf 2009 in Zuid-Amerika wordt verreden, zijn er vijf doden gevallen.

Maar ‘Dakar’ stopt niet bij tegenslag, staat ook niet lang stil bij doden. De ongeveer zeshonderd deelnemers in auto’s, vrachtauto’s, motoren en buggy’s weten wat de risico’s zijn. Het móét ook een uitputtingsslag zijn. Organisator ASO – die ook de Tour de France organiseert – doet er alles aan om de rally de ‘zwaarste ter wereld’ te laten zijn. Zo’n eretitel is volgens de organisatoren terecht als hooguit de helft van de deelnemers de finish haalt. Vorig jaar was dat het geval, en daarmee pareerde de ASO kritiek op de moeilijkheidsgraad van de rally.

Het draaiboek voor de 37ste editie lijkt opnieuw door een sadist geschreven. In twee weken tijd wordt het gezelschap door een wereld van uitersten geleid: van de Atacama-woestijn in Chili, de droogste woestijn ter wereld, tot de sneeuwtoppen van de Andes met een passage op 3.600 meter. Van Argentinië naar Chili en Bolivia en weer terug. Satellietnavigatie is niet toegestaan, iedereen moet het doen met een routebeschrijving. Wie even niet oplet, zit zo in de penarie.

Veel vermogende avonturiers

Het gaat de deelnemers vooral ook om de thrill. Vermogende liefhebbers van avontuur zijn het vaak, verschillende Nederlandse coureurs staan in de Quote top-500. Het zakenblad somde dat vorige week nog eens op. De Brabantse oliedealer Hans Stacey staat na de achtste etappe zesde in het klassement bij de vrachtauto’s, op afstand gevolgd door Jumbo-topman Frits van Eerd. Bij de quads doet Booking.com-oprichter Kees Koolen mee, die al eerder met motor, buggy en vrachtauto door Zuid-Amerika racete.

Deelname kost geld, niet voor materiaal en technische ondersteuning, ook organisator ASO weet financieel van wanten. Gastlanden hebben miljoenen moeten neertellen om het evenement binnen de grenzen te krijgen. Ze krijgen er promotie voor terug: schitterende beelden van desolate natuur die de hele wereld overgaan en die het toerisme kunnen aanwakkeren.