Mix weemoed en frivolité

Het aardige van de Franse muziekcultuur is dat chic en alledaags elkaar soms raken en overlappen. De ‘hoge’ kunst heeft zijn speelse dagen, het volkse heeft een serieuze inslag. Sopraan Patricia Petibon, met haar hoge, elastieken stem beroemd in het repertoire van de Franse barok én de muziek van Jacques Offenbach, veegt het bij elkaar. En dan krijg je La belle excentrique: 29 korte nummers van Erik Satie, Francis Poulenc, Léo Ferré, Manuel Rosenthal , Gabriel Fauré en Francine Cockenpot. Ze hebben vooral gemeen dat ze onmiskenbaar Frans, zo frivool en ironisch, zo vlinderend en soms wat weemoedig zijn. Satie opent met 22 seconden getingeltangel uit Sports et divertissements waarin de Marseillaise opduikt. Met Jolie môme van Ferré herleven de jaren 60, Poulenc reist naar Parijs (Paris, Paris joli). En zo gaat het door: het Frankrijk waar de onschuld nog heerste.