Charlie Hebdo laat ons even stilstaan bij fundamentele waarden

Illustratie R.J. Matson

De indrukwekkende demonstratie gisteren maakte duidelijk hoe exceptioneel onze vrijheid is, vindt journalist Floor Rusman.

Westerlingen demonstreren niet meer, wordt vaak gezegd. We zijn lui geworden en zitten thuis te twitteren bij wijze van activisme. Maar toen gingen er ineens anderhalf miljoen Fransen de straat op in Parijs – de grootste demonstratie in de geschiedenis van Frankrijk.

Natuurlijk was er ook ruimte voor kritiek en cynisme. Waarom liepen er ook regeringsleiders in de optocht die thuis weinig affiniteit hebben met vrijheid, vroegen veel kijkers zich af. Landen als Rusland, Hongarije en Turkije staan niet bekend om hun gunstige arbeidsomstandigheden voor journalisten, en toch waren deze landen vertegenwoordigd in de optocht.

En hoe lang houdt zo’n overeenstemming over basale waarden stand? Prachtig, al die kreten over liefde die sterker is dan haat, maar onvrede en irritatie zijn minstens zo onuitroeibaar. Ik moest denken aan de dag na Nelson Mandela’s dood, toen iedereen het eens leek over het belang van empathie, tolerantie en vergevingsgezindheid. Een paar dagen later was alles weer bij het oude: wederzijds onbegrip, scheldpartijen op sociale media, et cetera.

Maar eigenlijk deden deze overwegingen niets af aan hoezeer ik onder de indruk was van de demonstratie. En niet alleen van die in Parijs: in tientallen steden in Frankrijk en elders in Europa gingen mensen de straat op en ook in (onder andere) Tokio, Sydney, Ramallah en Beiroet.

Lees verder in NRC Handelsblad: ‘Een dag overal stilstaan bij onze gezamenlijke basis’ (€)