Bijzaak

De rondjes van Sven Kramer op de schaatsbaan van Tsjeljabinsk vielen in het niet bij de lange, rechte lijn die honderdduizenden mensen in het centrum van Parijs moesten lopen.

Het snelle schaatsen in Rusland was ongetwijfeld vermoeiender dan het voetje voor voetje lopen van Place de la République naar Nation. Maar dat deed er niet toe. Sport was dit weekend met recht ‘bijzaak in het leven’.

Vlak voor het EK allround had Sven nog opgemerkt dat er politiemannen met honden in zijn hotel verschenen, vanwege de terreurdreiging in de wereld. Het haalde hem – hoe begrijpelijk Sven de actie ook vond – toch uit zijn concentratie.

Sportief gezien was het toernooi interessant omdat er nadrukkelijk aan de stoelpoten werd gezaagd van de zo onaantastbaar lijkende kampioen. Kramer bleek niet in vorm. Hij moest tot het uiterste gaan om de op drift geraakte Koen Verweij te verslaan.

Het was Kramers zevende Europese titel als allrounder en daarmee ging hij recordhouder Rintje Ritsma voorbij.

Na afloop van het EK bleek dat de gebeurtenissen in Frankrijk een schaduw hadden geworpen over het toernooi van Kramer. Op het ijs was hij bescheiden in het vieren van de winst. Hij had geen zin een naïeve, uitbundige sporter te zijn terwijl iedereen in de wereld de ogen en oren richtte op Parijs.

Kramer: „Je moet je werk doen, natuurlijk, maar hier kun je emotioneel niet van weglopen.”

De verslaggever: „Dat hoor je niet vaak, van iemand die net kampioen is geworden.”

Kramer: „Het is actueel. Ik voel me hier niet geroepen om als carnavaller door het stadion te rennen.”

Kramer gaat zich dit Russische toernooi herinneren als het ‘toernooi van Charlie’.

Als Sven grijs is, zullen ze hem vragen waar hij destijds was tijdens de gijzelingen in Parijs van 2015.

De oude Sven: „In Tsjeljabinsk.”

Kramer besefte dat dit toernooi (met volle tribunes, dat wel) een afwijkend toernooi was: hij bleek niet in vorm én de wereld had iets anders aan het hoofd dan schaatsen.

Sport als bijzaak.

Na het toernooi was het tijd voor muziek, vond ik. Ook zo’n belangrijke bijzaak in het leven.

Mijn vingers hielden halt bij een oude elpee van jazzpianist Martial Solal. Solal is geboren in Algerije, net als een van de terroristen. Solal is nu al 87, de terrorist is dood.

Solal trok na de Tweede Wereldoorlog naar Parijs en vormde daar zijn eigen trio. Solal woont nog altijd in de Franse hoofdstad. Waar zou hij gisteren rondgehangen hebben?

Ik zette het nummer ‘Very fatigué’ op en liet me meenemen door Solals vrije pianosolo. Zwarte toetsen, witte toetsen. Het klonk lekker. Ik kreeg zin, al wist ik niet helemaal goed in wat.

Misschien wel in sport.