Wat is een sukkel in het Engels?

Dé vraag de komende tijd is: bent u een sukkel? De vraag stellen is ’m beantwoorden, zult u zeggen... Het antwoord is natuurlijk nee. Toch denken goed betaalde zakenbankiers in Amsterdam en Londen daar al een tijdje anders over. En alles wijst erop dat zij er nog een schepje bovenop gaan doen. Zij brengen namelijk steeds meer tweedehands aandelen van bedrijven naar de Amsterdamse effectenbeurs en zij vragen u als belegger om die te kopen.

U bent geen belegger? Vergeet het maar. Bijna elke Nederlander is een belegger. Soms via uw beleggingshypotheek. Soms via uw verzekeringspolis. Soms via uw pensioen.

Die tweedehands aandelen zijn effecten van ondernemingen waar de huidige eigenaar vanaf wil. Waarom? Te veel risico. Of hij is erop uitgekeken. Vorig jaar had je een hele reeks: beursbedrijf Euronext waar de Amerikaanse eigenaar ICE vanaf wilde. Verzekeraar NN, waar eigenaar ING vanaf moest, omdat het financiële conglomeraat wordt opgebroken als antwoord op de staatssteun in de kredietcrisis van 2008. IMCD, een specialist in vervoer van chemicaliën, waar private-equityfinancier Bain vanaf wilde.

Dit jaar komt het allergrootste tweedehandsje wellicht al naar de beurs, als het kabinet besluit om de eerste aandelen van ABN Amro te verkopen. Dat is zomaar 3 miljard euro. Maar eerst komt Lucas Bols (omzet 79 miljoen euro). Deze week kondigden de eigenaren, dat zijn de managers en private-equityfinancier AAC Capital, een beursgang aan.

In de letterlijke zin van het woord zijn de Bols-aandelen fonkelnieuw, maar ze geven mij een tweedehands gevoel. De eigenaren mikken op een opbrengst van 125 miljoen euro. Wie de effecten koopt, kan uit het persbericht opmaken dat zijn kapitaal niet primair wordt gebruikt voor groei of expansie. Dat zou je als belegger wel graag willen. De managers en de medewerkers gaan met je kapitaal aan de slag, zo groeit de onderneming en daar pluk je als belegger vervolgens ook de vruchten van. Bij Bols gaat het echter om de aflossing van andere financiers: aandeelhouders met een hoog vast dividend en banken die geld hebben uitgeleend. Anders gezegd: nieuwe beleggers moeten risico’s overnemen, omdat huidige financiers een deel van hun inzet van tafel willen halen, winst nemen en hun risico’s juist reduceren.

In een notendop is de beursgang van Bols het manco van Nederland: financiers, banken en beleggers spelen balletje-balletje. Ze schuiven aandelenpakketten heen en weer, op zoek naar de laatste sukkel die hun aandelen wil kopen. Dat moet anders kunnen.

Een half jaar geleden deed Eumedion, de club van onze grootste verzekeraars en geld- en pensioenbeheerders, een klemmend beroep op Euronext en op politieke beleidsmakers om maatregelen te nemen. Alleen zo kan de beurs een platform worden voor risicodragend kapitaal voor kleine en middelgrote bedrijven met potentie. Maar de urgentie van Eumedion vindt weinig weerklank.

Wie als ondernemer serieus kapitaal nodig heeft voor vernieuwing, onderzoek of omzetgroei, passeert de beurs en doet rechtstreeks zaken met gespecialiseerde geldbeheerders. Dat kan crowdfunding zijn. Of venture capital. Of private equity. U ziet ’t: allemaal Engelstalig jargon, dat duidelijk maakt dat Amerikanen in financiering en financieringstechnieken de toon zetten. Want ook de sukkel aan het begin van deze rubriek was een vertaling. De greater fool op de markt aan wie u straks uw aandelen wilt verkopen.