Kakkerlak

Georgina Verbaan

illustratie tjarko van der pol

Niet nog even op Twitter kijken, je bent op vakantie, ga gewoon slapen, zei ik tegen mezelf terwijl ik in bed kroop en nog even op Twitter keek terwijl ik op vakantie was. Het nieuws is er morgen ook nog en de rest kan wel wachten, dacht ik. Ik zag meteen dat ik gelijk had. Het nieuws was de aanslag. De beelden, een film. Tegen de lamp naast het bed vloog een kakkerlak. Ah. Daar was hij weer.

Op mijn telefoon renden mannen ‘Allahu akbar’ schreeuwend door Parijse straten met geweren. Ik legde de telefoon weg en keek of de kakkerlak nog zat op de plek waar ik dacht hij was.

Nee. Verdomme. Waar wel?

Hij vloog al dagen nachtelijk rond en steeds als er – verrassend snel – een man in een Rentokillpak kwam kijken, hield hij zich verstopt. Een onprettig idee, zo’n verborgen beest.

Charlie Hebdo. Ik probeerde te slapen, stond weer op, tv aan. Wat zag ik nou eigenlijk? Op Twitter las ik dat ik boos moest zijn. Iedereen was boos. Maar ik werd er bang van. In een hoek van de kamer dook plots de kakkerlak weer op. Het is niet te voorspellen waar zo’n ding heen vliegt, dus je moet hem in de gaten blijven houden.

Momenteel ben ik op Bali met een reisgenoot die ook wel bekend staat als Die Korte. Met Die Korte kan je niet praten over dit soort dingen. In de ochtend bleek het nieuws er inderdaad nog. Ik probeerde er met een taxichauffeur over te praten. Ook omdat de Australische overheid haar burgers sinds een paar dagen afraadt naar Indonesië af te reizen tenzij strikt noodzakelijk. Vooral Java en Bali dienen gemeden vanwege een ‘high threat of terrorist attack’. Maar de Balinezen hebben het liever niet over aanslagen. „Terrorists? Oh, no. Long time ago, everything fine!”

Die nacht staat de man in het Rentokilpak weer op mijn bed naar de ventilator te turen. Hij wil zijn gifspuit pakken. „No!” roep ik.

„But it will die”, werpt hij tegen.

„Yes, but we will sleep in poison!”

Even later vliegt hij weer rond. Hij wil hem tegen de muur kapot slaan. Ik denk aan honderden eitjes vol nieuwe kakkerlakken en dat die dan met mij mee naar huis gaan, „No!” roep ik. Maar hij heeft hem al, levend, en gooit hem in een afsluitbare plastic zak voordat hij hem vermorzelt. „Is nothing, just bug”, zegt hij met zijn beste niets-aan-de-hand-glimlach. Jaja. Op Twitter is verbroedering alweer omgeslagen in geruzie over wie er wel of niet bij de demonstraties mogen of horen te zijn, en worden mensen die ernaartoe gaan door thuisblijvers beticht van het zichzelf op de borst kloppen. Dat mechanisme is nog gewoon intact.