Eten naast de lepelaars

Bijzonder

Even buiten het centrum van Amsterdam, naast dierentuin Artis, ligt een fijn bestraat pleintje. Met kleine ronde, ijzeren tafeltjes en een enorme volière met lepelaars. Sinds de opening van restaurant De Plantage is het pleintje na jaren weer vrij toegankelijk. De zoo heeft het Artisplein ‘teruggegeven’ aan de stad.

Het restaurant zit in het monumentale pand, De Ledenlokalen, aan het pleintje. De brede, houten serre van het restaurant geeft het plein met de volière een negentiende-eeuwse grootstedelijke allure. Hier stel ik me voor dat nette, opgetutte dames onder een parasol hun high tea nuttigden. Of welgestelde heren hun zinnen verzetten bij een burleske show.

Die sfeer loopt naadloos door in het interieur. Het houtwerk van de serre is ouderwets zeepgroen geschilderd, we zien de bakstenen van de gevel waar die tegenaan gebouwd is. Veel marmer, een leestafel met hoge krukken, een bar met goudkleurige glazenwand.

Op het bord

De menukaart is in een aantrekkelijke Franse brasseriestijl met mediterrane en Midden-Oosterse invloeden. De ravioli met wildzwijnragoût en salieboter (8,50 als voorgerecht of 15 euro als grote portie bij de lunch) is een zoet en rijk gerecht, de pasta is mooi stevig afgekookt. Zeer smakelijk. Net als de huisgemaakte terrine van Piétrain-varken met gedroogde cranberry’s en pistache (9 euro): grof maar toch smeuïg. Leuk is dat de zachte zilveruitjes erbij eens niet tot zoete chutney zijn platgekookt, maar gewoon nog naar ui smaken. Noemenswaardig is ook de gladde, smaakvolle humus bij de ‘kawarma’ – kruidige, zacht gestoofde stukjes lamsnek met pita (9,50 euro). De spinaziesalade met Turkse schapenkaas, dadels, amandelen, rode ui en sumac (8,75 euro) is nou eens een spannende salade.

De ‘mojama’ is op papier het interessantste gerecht: gedroogde tonijn met rucola, mimosa, Taggische olijven en citroenmayonaise (10,50 euro). De tonijn is gepekeld, gedroogd en in dunne plakken gesneden: een soort tonijn-bresaola. Interessant ingrediënt, zo had ik ’m nog nooit gegeten. Maar hij is erg zout. En dat zijn die Taggische olijven ook al. Daartegenover staat dan een verkruimeld hardgekookt ei met slappe citroenmayo (eiersalade dus) en een enorme dot natte sla. Werkt niet, jammer. Zo’n buitenproportionele kluwen bladgroen kwamen we overigens ook al tegen op de kawarma.

De dorade met mosselen en vongole (20 euro) is een mooi hoofdgerecht met rode rijst, venkel, bleekselderij en een diepe, volle langoustinebouillon. De vis had een tikje rauwer mogen zijn, maar de smaken komen goed samen. De groenten geven een frisse toets. Ook de smaken bij de procureur (19,50 euro) zijn zorgvuldig gekozen. Alleen liggen ze in dit geval maar wat naast elkaar te liggen. De prima geroosterde en smaakvolle varkensnek is mooi getrancheerd, maar ernaast ligt een blubs slappe palmkool, een handje gedroogde abrikozen, een schijf pompoen en een paar tenen gepofte knoflook met schillen en al. Dit gerecht heeft alles in zich, maar de interactie mist.

De artisjokkenbeignets met pilavrijst met pistache, wilde spinazie, aubergine, tomaat en piment d’espelette (18,50 euro) zijn een geestige poging tot een origineel vegetarisch gerecht. Eigenlijk is alles lekker, behalve de beignets. Dat zijn zoete oliebollen met zure artisjok erin. Wel weet de bediening er een passende rode wijn bij te schenken (artisjok is een notoire lastpak voor sommeliers), een Saint Thomas uit Libanon (5 euro).

Dadel-pijnboompittenparfait met bloedsinaasappel en munt (7,50 euro) en crème brûlée van sinaasappel en saffraan (6,50 euro) zijn originele en zeer doeltreffende toetjes.

Eindoordeel

Duur is het zeker niet voor wat je krijgt: op een enkele misser na zijn het degelijke gerechten met vaak een origineel (mediterraan) element. Er wordt met veel smaak gekookt.Die smaken verdienen wel wat meer aandacht bij het opbouwen van de borden (en vooral wat minder sla). Vooral de voorgerechten zijn de moeite waard. Fijn dat die nagenoeg allemaal ook op de lunchkaart staan. Want leuke restaurants om te dineren zijn er genoeg in Amsterdam. Maar zo’n fantastisch mooie plek om eens uitgebreid te lunchen, daar zaten we écht op te wachten.