Een geriatrisch meesterwerk

Bas van Putten geeft zich over aan het slome comfort van de nieuwe Lexus. Dit is superieur stressloos rijden.

Je zou zweren dat Lexus de NX 300h, de nieuwe midsize-SUV van Toyota’s luxury brand, speciaal voor Nederland heeft gemaakt. Hij voldoet in alle opzichten aan de poldercriteria van bovenmodale babyboomers die dankzij de voormalige

verzorgingsstaat de terminale automarkt nog net in leven houden. Niet te groot, niet te klein. Niet te snel, maar met 197 pk toch geen dood vlees. En zuinig: het wat potsierlijk President Line genaamde topmodel met vierwielaandrijving, voor de wintersport zeg maar, haalt soepel 1 op 15. Op de 71 mille die hij moet opbrengen zal de actieve senior niet afknappen. Goedkoop is meestal duurkoop, heeft de doelgroep nog geleerd.

Alle NX-modellen zijn uitgerust met de hybride aandrijflijn die Lexus ook in de IS- en GS-modellen levert. Voor de rustzoeker is dat goed nieuws. Geen merk komt in de buurt van de verfijning die Toyota-ingenieurs op hybride territorium bereikten. Het geloei van de traploze automaat die de eerste Priussen wat zieligs gaf, is in hybride Lexussen volledig naar de achtergrond verdwenen, en de techniek neemt tot 70 kilometer per uur elke kans waar de NX alleen op stroom te laten rijden. Het oor merkt daar niets van. Op de verbrandingsmotor loopt de auto even stil als puur elektrisch, opmerkelijk omdat het geen V6 of V8 maar een eenvoudige viercilinder betreft. De NX is een stiltecoupé zonder Nederlanders. Comfortabeler vervoer is ook voor meer geld niet te koop.

Het is haast eng, zo goed als hij bevalt. Tot mijn schrik merk ik dat het beeld van zestigersvervoer-met-hoge-instap aan afschrikwekkendheid inboet, het gruwelijke bewijs dat de middelbare versuffing is begonnen. Onderweg naar het startpunt van een verkwikkende kerstwandeling klaagt de bijrijdster over mijn duffe rijstijl, die de NX met zijn serene omgangsvormen uitlokt. Gênant, maar ik laat me mijn zenbeleving niet ontnemen. Alleen een abonnement op de Consumentengids en een Total Bodyscan ontbreken nog in het tevredenheidspakket. Dit is de auto die als een goedaardige parasiet je driftleven verdooft. De sportknop die de demping harder en de auto iets sportiever schijnt te maken, heb ik met geen vinger aangeraakt.

Hij doet alles in slowmotion, kalm tevreden. Denk niet dat je als vitale opa met een stoere zwaai de kofferbak kunt opengooien voor de logeervracht van het nageslacht. De klep opent elektrisch. Druk op een knop en hij komt tergend traag omhoog als een transportlift of een fallische ruïne. Even gaapverwekkend sloom is de gedeelde rugleuning van de achterbank, zowel links als rechts elektrisch verstelbaar én geheel neerklapbaar met twee knoppen in de kofferruimte. Dat je voor je geduld niet wordt beloond met een volledig vlakke laadvloer zal de kopers worst zijn. Ze zijn toch uit de kinderen en de vakantiepiepers kunnen in de caravan. De vierwielaangedreven NX trekt aanhangers tot 1.500 kilo.

Uitgezakt lijf

Met stijgende verbazing nam ik kennis van het feit dat Lexus deze relaxruimte als ‘game changer met striking design’ denkt neer te kunnen zetten. De NX is op zich een opmerkelijk ontwerp met die rebelse vouwen, de zandlopervormige grille en de uitstulpende achterlichten die als gewrichten door het staal heen steken. Maar achter die façade schuilt het uitgezakte lijf van alle SUV’s in deze klasse. Een doordeweeks gezicht blijft doordeweeks, ook als het door Picasso is geschilderd. Wel wonderfraai zijn de lichtlijntjes in de deurgrepen, die ’s nachts aanflitsen als je de auto nadert met de sleutel in je zak.

Ik meld de innovaties waarop Lexus trots is. Game changer één is het vakje tussen de voorstoelen dat smartphones draadloos oplaadt. Niet alle smartphones; het systeem heeft een voorkeur voor telefoons van Aziatische makelij, maar je iPhone is met een adapter eenvoudig compatible te maken. Minder gelukkig ben ik met het touchpad dat als commando-eenheid voor het multimediasysteem de onhandelbare muis opvolgt die Lexus de afgelopen jaren als controller aanbood. De bediening, waarbij de vinger de cursor op het scherm aanstuurt en instructies met een klik worden bevestigd, blijft me te delicaat. Maar dat is dan ook de enige kritiek die ik op dit geriatrische meesterwerk kan verzinnen. Die Lexussen zijn auto’s met de unieke eigenschap waarop geen concurrent een gelijkwaardig antwoord heeft; stressloze voortbeweging op het hoogste niveau. Ik ben doodsbenauwd dat ik er over tien jaar ook een heb.