...toen onze redactie werd aangevallen

Iets minder dan een jaar geleden, op 17 januari 2014 werd het busje van Express TV, onderdeel van een Pakistaanse mediagroep, in Karachi beschoten door vier bewapende mannen. Drie medewerkers kwamen om het leven. Vlak na de aanval werd het hoofdkantoor van Express gebeld door Ehsanullah Ehsan, een voormalige woordvoeder van de Talibaan. Hij eiste de aanval op en zei: „Zolang jullie doorgaan met jullie kritiek op de islam en de Talibaan blijven jullie ons doelwit.”

Het was de derde aanval in zes maanden tijd op Express Media Group, die zowel een krant als een tv-station heeft. Ook het hoofdkantoor waar de krantenredactie zit werd tot twee keer toe beschoten, een medewerker raakte verlamd. Er worden al anderhalf jaar lang aanvallen gepleegd op de Pakistaanse mediagroep die partners is met de New York Times. In de Nederlandse media is er geen aandacht aan besteed.

De Pakistaanse journalist Sarah Munir (28) werkt sinds september 2012 bij Express in de stad Karachi, ze is de hoofdredacteur van het magazine Express Tribune. Ze was gisteren op de redactie toen ze hoorde over de aanval op Charlie Hebdo. „Ik vond het fantastisch dat journalisten over heel de wereld volledig solidair zijn met de redactie van Charlie Hebdo. Maar het was ook een beetje moeilijk om te zien hoe betrokken iedereen is.”

Waarom was dat moeilijk?

„Omdat onze redactie om de zoveel maanden wordt aangevallen en die berichten halen de westerse media niet. Er zijn nog geen journalisten om het leven gekomen, maar wel een cameraman, een chauffeur en een bewaker. Medewerkers die onze journalistiek mogelijk maken. Onze redactie is al twee keer beschoten.

„Wat in Parijs gebeurde is erger omdat de daders het gebouw zijn binnengetreden en er vielen meer slachtoffers. Maar het is toch apart dat een aanval van moslimextremisten op onze redactie geen aandacht krijgt.”

Waar denk je dat het aan ligt?

„Misschien lijkt het minder erg omdat het moslims zijn die moslims aanvallen. Maar mijn afstand als moslim tot een moslimextremist en die van een westerling tot een moslimextremist is even groot.”

Misschien vinden mensen het minder schokkend omdat in Pakistan überhaupt meer aanvallen plaatsvinden?

„Ik heb het gevoel dat wanneer het ons overkomt mensen denken dat het ook een beetje onze eigen schuld is. Zo van: het was te verwachten, moet je maar niet in Pakistan journalist zijn. Als een journalist in het Westen wordt aangevallen wordt die misschien eerder als slachtoffer gezien. Het is fout om dat onderscheid te maken, denk ik. Het zijn beiden slachtoffers van moslimextremisme. Een aanval op een redactie is niet een aanval op één journalist of één individu, maar op de journalistiek als instituut en op de persvrijheid in algemene zin. Het ene slachtoffer is niet erger dan het andere.”

Vind jij dat er meer aandacht zou moeten zijn voor aanvallen in Pakistan, juist omdat de journalistiek daar meer bedreigd wordt?

„Nee, dat ook weer niet. We moeten altijd dezelfde woede laten zien als dit gebeurt, alle redacties verdienen dezelfde media-aandacht.”

Ben je weleens bang als je op de redactie werkt?

„Nee, ik ben nooit bang eigenlijk. Vlak na een aanval misschien heel even, maar we zijn op dat soort momenten vooral heel boos en niet echt bang.”

Hadden de aanvallen van de Talibaan effect op jullie verhalen?

„Ja, eigenlijk wel. In Pakistan moet je altijd voorzichtig zijn met wat je opschrijft en hoe je het opschrijft. Je bronnen lopen vaak ook gevaar door jouw artikel. We zijn na de aanval op onze redactie niet minder over de Talibaan gaan schrijven. Onze toon hebben we wel een tijdje aangepast, we zijn mildere woorden gaan gebruiken. We hielden het een paar maanden vol. Als je ziet wat voor gevaar de Talibaan vormt voor de mensen in het land dan moet je als redactie niet bang zijn. Voor de bevolking zijn zij nog veel gevaarlijker dan voor ons. We gebruiken nu weer de taal die recht doet aan hun acties.”

Zou het een effect hebben gehad als de internationale media meer aandacht zou besteden aan de aanvallen op jullie redactie?

„Ik denk het wel. De Talibaan kan ons de mond snoeren en dat doen ze soms met succes. Maar als alle redacties over heel de wereld achter ons staan dan is het de Talibaan versus de wereld en die strijd gaan ze echt niet winnen.

„Je moet als media in Pakistan brutaal zijn om tegenover de Talibaan te durven staan. Steun van andere journalisten geeft ons zekerheid en erkenning. Media mogen daarom in geen geval wegkijken wanneer de persvrijheid in het geding komt, waar dan ook ter wereld.”