Een uitzicht met een kamer

Het leven aan de top van verticale stad Rotterdam.

Foto A View with a Room

In het zuiden ziet hij bomen, heel veel bomen. In het oosten ziet hij de havens. In het noorden ziet hij Manhattan. En in het westen ziet hij de vier verworvenheden van de twintigste eeuw: een kerktoren, de minaret van de Essalam-moskee, koning voetbal (De Kuip) en de heilige koe (de auto, in de vorm van de Brienenoordbrug).

De 63- jarige Eric Dullaert – rond brilletje, zwarte coltrui, colbert met Schotse ruit – deed wat maar weinig mensen zouden durven: hij verruilde zijn huis in Wassenaar voor drie appartementjes zo groot als een kamer op de bovenste etage van een wederopbouwflat in een probleemwijk in Rotterdam-Zuid. Vrijwillig.

Twee appartementjes bouwde hij om tot één woning, van een derde maakte hij een studio, A View with a Room, waarin hij buitenlandse denkers en kunstenaars uitnodigt om van dertig meter hoogte hun blik op Zuid op te tekenen. Die kunstenaars vertelt hij expres niets over het gebied waarin ze logeren. Ze mogen dat gebied zelf ontdekken, zonder vooroordelen.

Al zijn vrienden verklaarden hem voor gek: in Rotterdam-Zuid kom je niet, al helemaal niet om te wonen. Maar op Zuid is iets wat Eric in Wassenaar mist: een hele hoop energie. Er wonen mensen van 174 verschillende nationaliteiten, meer dan 55 procent van hen is onder de 39 en dus in de bloei van hun leven. Je vindt er dingen op de markt die je nergens in Wassenaar kunt krijgen, en Eric voelt zich hier nooit onveilig.

Zoals de bewoners van Zuid het zelf mooi zeggen: „Welkom op Zuid, waar de zon warmer schijnt en de zomers langer duren.” Rotterdam-Zuid is meer dan wat je leest in de kranten. Misschien is het zelfs meer dan wat de meeste noorderlingen zien als ze Rotterdam-Zuid bezoeken.

Kijk maar uit het raam: dertig meter boven de grond is precies de juiste hoogte. Laag genoeg om contact te houden met de straat, hoog genoeg om te zien wat je vanaf de grond bekeken makkelijk mist: een overdonderende romantiek.