Indirect over homofobie

Als het stel op leeftijd Ben en George door omstandigheden tijdelijk geen huis heeft, worden ze liefdevol door familie en vrienden opgenomen. Maar wel elk in een ander deel van New York, dus zien ze elkaar niet meer zo vaak als ze zouden willen. Ook blijkt dat er ondanks goede bedoelingen veel bezwaren leven bij de familie en vrienden. Kunstschilder Ben is zachtaardig en gezellig maar hij is ook een kletskous die niet ziet dat hij schrijfster Kate stoort bij haar werk. Muziekleraar George heeft andere problemen: zijn gastheren houden van feestjes en kijken Game of Thrones, terwijl hij liever rustig naar zijn lievelingscomponist Chopin zou luisteren.

Love is Strange problematiseert nergens de homoseksualiteit van zijn hoofdpersonen, maar toch gaat de film indirect over homofobie. Zodra bekend wordt dat de twee onlangs zijn getrouwd, wordt George ontslagen door de kerk waar hij het koor leidt.

Regisseur Ira Sachs houdt zijn levensechte observaties over opeens ontregelde levens klein. Het maakt dat de film soms wat kabbelt, maar het subtiele spel van John Lithgow en Alfred Molina als Ben en George houdt de aandacht wel vast.