Charlie Hebdo kwam in aanvaring met spiritueel ontheemden

Illustratie Siegfried Woldhek

Democratische consumptiemaatschappij heeft zijn beste tijd gehad, vreest de Rotterdamse verpleegkundige René Leijtens.

Dinsdag las ik het boek Disgrace van J. M. Coetzee ademloos uit. Nog geen dag later plegen radicale moslims een bloedige aanslag in Parijs. Westerse regeringen struikelen over hun woorden om verontwaardiging over de daad en solidariteit met de Franse regering te uiten. Straten vullen zich met boze burgers. Aan de tafel van DWDD veel verbaal geweld tegen het extremisme en de angsthazerij. Tot diep in onze ziel zijn wij, westerlingen, geraakt.

Zij, de extremisten, zijn trots. Vanuit heel Frankrijk – en ik neem aan vanuit heel de wereld – applaudisseren zij. Net als bij 9/11 dansen ze in gedachten op de straten die zich nu vullen met hun tegenstanders: wij. Waar komt die haat, die ongelofelijke haat, tegen de Westerse normen en waarden vandaan? Wat is er mis met onze waarden?

Daarnet klikte ik het filmpje aan van de aanslag. Tot mijn stomme verbazing startte eerst een reclamefilmpje van L’Oréal. Direct na het nieuws dat volledig overheerst werd door de aanslag in Parijs kondigde Frits Sissing, geflankeerd door een paar vrolijke musicalsterretjes, de Musical Awards aan. Twee dagen geleden vond NRC het nodig om de middenpagina te vullen met een man die in de jaren zestig vrijwillig een gaatje in zijn voorhoofd boorde.

Kan het zijn dat er een hele bevolkingsgroep in het Westen zich niet meer kan vereenzelvigen met die ooit zo geïdealiseerde Westerse normen? Dat ze tot hun schrik merken dat hun emigratie naar dat beloofde land misschien wel een vooruitgang betekende in materiële zin, maar een achteruitgang in spirituele?

Lees verder in NRC Handelsblad: ‘Die haat, die ongelooflijke haat’ (€)