Homeland heeft het weer geflikt

In het vierde seizoen van Homeland vertrekt CIA-agente Carrie Mathison naar Pakistan. EN PAS OP: ZO ZIJN ER MEER SPOILERS IN DIT STUK.

Weinigen in Pakistan zullen geneigd zijn Claire Danes een Emmy te gunnen. Maar die verdient ze wel. Alwéér.
Weinigen in Pakistan zullen geneigd zijn Claire Danes een Emmy te gunnen. Maar die verdient ze wel. Alwéér.

Oké, laten we even duidelijk zijn. Wie Homeland 1,2,3 nog niet heeft gezien moet dat als de donder gaan doen en dan pas deze recensie lezen. Voor wie afgelopen zondag op NPO 3 wel begonnen is aan seizoen 4, kunnen we het voorafgaande kort samenvatten: inderdaad, sergeant Nicholas Brody was tóch een terrorist en, ja, hij is dood, en, o my god, hij heeft CIA-agente Carrie Mathison (Claire Danes) achtergelaten met een roodharige liefdesbaby die écht op hem lijkt.

Na het sensationele einde van het derde seizoen van de populaire thrillerserie werd door Amerikaanse tv-critici al flink gespeculeerd over het vierde seizoen. Zouden de scriptschrijvers nog wel iets interessants kunnen bedenken nu CIA-agente Carrie haar belangrijkste tegenspeler heeft verloren? Wat voor een rol moet Carries mentor Saul Berenson nog vervullen nu hij de CIA heeft verlaten? En wat moeten we van collega Peter Quinn denken? Met zijn gladde jongensuiterlijk kan hij toch nooit tippen aan Brody die, met zijn immer gespannen mondje en arrogante oogopslag, dé macho van de serie was?

Toch is het antwoord simpel: Ja. Ze hebben het weer geflikt. Homeland 4 is superspannend, onderhoudend en barst van de cliffhangers, zodanig zelfs dat, wie geen illegale downloader is maar de komende weken iedere zondag om half negen braaf op NPO 3 afstemt, zal balen dat er weer een week moet worden gewacht. Iets wat in het huidige bingewatch-bedien-jezelf-ieder-moment-met-een-nieuwe-aflevering-tijdperk ook wel een beetje achterhaald is.

Goed. Het nieuwe seizoen, dat zich voornamelijk afspeelt in Islamabad, begint op het moment dat ‘drone queen’ Carrie, inmiddels hoofd van het CIA-station in Kabul, opdracht geeft voor een luchtaanval op een boerderij in Pakistan waar de terrorist Haissam Haqqani zich verborgen houdt. Helaas verschijnt er, kort na het bombardement, een filmpje op internet waaruit blijkt dat in de bewuste boerderij een bruiloft gaande was. De gevolgen zijn desastreus: onschuldige burgerslachtoffers, boze Pakistaanse autoriteiten en Sandy Bachman, directe informant van Carrie, wordt door de Pakistaanse media als verantwoordelijke aangewezen en door een woedende menigte in Islamabad gelyncht. Vervolgens ontstaat er een ingewikkeld kat-en-muisspel met de Pakistaanse geheime dienst ISI, die niet dezelfde belangen blijkt te hebben als de CIA.

Carrie is hypernerveus

Grote chaos dus. En deze wordt er niet beter op als de hypernerveuze Carrie – die nog steeds last heeft van een bipolaire stoornis – zich opnieuw monomaan op haar werk stort. In haar gedrevenheid vertoonde Carrie in eerdere afleveringen ook al manipulatieve trekjes. Deze voert Danes nu zodanig op dat de toeschouwer zich kan afvragen of deze vrouw wel een onderscheid kan maken tussen goed en kwaad. Carrie is een moralist in hart en nieren en het nationale belang gaat voor alles. Maar in haar grootste streven naar een beheersbare wereldorde, veronachtzaamt zij haar naaste omgeving en walst ze over de gevoelens heen van collega’s, naasten en geliefden. En dus laat zij haar baby achter bij haar zus en probeert ze op een bedenkelijke wijze de medische student Aayan Ibrahim (Suraj Sharma, bekend van Life of Pi) neef van terrorist Haqqani, voor zich te winnen. Toch vormt deze psychologische ontwikkeling – en mét Carrie komen ook de personages van Saul en Quinn meer tot wasdom – slechts één aspect van de serie. Want uiteindelijk is dit vierde seizoen een ongelooflijk spannend spionagedrama dat zo goed op de actualiteit is ingespeeld dat menig kijker het gevoel zal hebben direct getuige te zijn van de War on Terror. Het gebruik van drones, het hopeloze diplomatieke gesteggel tussen de VS en Pakistan, verwijzingen naar de onthoofdingen van James Foley en Steven Sotloff, het is er allemaal. Dat hoge realistische gehalte verklaart wellicht ook waarom – na de recente rel met Noord-Korea – dit keer Pakistan ‘furieus’ is over de wijze waarop hun land in een tv-serie wordt afgeschilderd. Eind vorige maand meldde de New York Post dat vertegenwoordigers van de Pakistaanse regering vinden dat Islamabad – de opnames werden overigens gemaakt in Kaapstad – overkomt als een afzichtelijk, door terrorisme geplaagd „hellhole” vol lijken in plaats van een „rustige, pittoreske stad met prachtige bergen en veel groen”. Ook zouden sommige personages die Urdu spreken, het accent verkeerd gebruiken. Een medewerker van de Pakistaanse ambassade in Washington zei hierover in de Post: „Een land in een slecht daglicht stellen dat een trouwe partner en bondgenoot is van Amerika, bewijst de veiligheidsbelangen van de VS en zijn volk een slechte dienst.” De werkelijkheid dient vaak als inspiratiebron voor fictie, maar deze rel bewijst wel dat ook de invloed van fictie op de werkelijkheid niet te onderschatten valt. Weinigen in Pakistan zullen geneigd zijn Claire Danes een Emmy of een Golden Globe te gunnen, dat is wel duidelijk. Maar ze verdient er wel een. Alwéér.