De Chinees wil Louis Vuitton-vakantie

Oer-Frans vakantieconcern komt in Chinese handen en gaat in Azië de nieuwe rijken bedienen.

In het Zuid-Chinese Guilin opende Club Med een park met extra veel ruimtes voor karaoke, paaldansen en mah-jong.
In het Zuid-Chinese Guilin opende Club Med een park met extra veel ruimtes voor karaoke, paaldansen en mah-jong. Foto Corbis

Het is inmiddels het langste overnamegevecht uit de Parijse beursgeschiedenis. Maar na ruim negentien maanden touwtrekken en opbieden is de strijd beslecht: Club Méditerranée, het meest Franse van de internationale vakantieconcerns, wordt Chinees.

De Italiaanse bedrijvendokter Andrea Bonomi, die afgelopen jaar in korte tijd de grootste aandeelhouder van de Club is geworden, gooide vorige week de handdoek in de ring. Hij wil niet over het laatste bod heen gaan van een consortium geleid door miljardair Guo Guangchang, de baas van de Fosun-groep, het grootste private bedrijf van China met een waaier aan investeringen in onder meer vastgoed en verzekeringen.

Na een eerste „vriendschappelijk” overnamebod in mei 2013 van 17 euro per aandeel verhoogde Fosun de prijs net voor Kerst voor de vijfde keer tot uiteindelijk 24,60 euro per stuk. Dat „is niet meer redelijk”, liet Bonomi’s Global Resorts weten.

Achter die biedingen gaat een felle strijd schuil over de identiteit van het bedrijf waar G.M.’s (Gentils Membres: gasten) en G.O.’s (Gentils Organisateurs: personeelsleden) elkaar in Club Med-lingo al 65 jaar bezighouden.

De Chinese overname bevestigt in de eerste plaats de strategie van internationalisering van de in 2002 aangetreden topman Henri Giscard d’Estaing, de oudste zoon van de voormalige Franse president. Hij heeft Club Med de laatste jaren van het volkse imago willen afhelpen. De toekomst ligt wat hem betreft in China, Brazilië en andere opkomende economieën.

Met nieuwe chique dorpen wil hij de wereldwijde honger naar „luxe à la française” stillen: het merk Club Med moet voor de ontluikende Chinese toerist het Louis Vuitton van de vakantiemarkt worden. Meer dan zestig dorpen met drie of minder Neptunus-vorkjes (het Club Med-kwalificatie-systeem) gingen sinds het aantreden van Giscard dicht en er kwamen resorts bij met vier of vijf van die drietandjes. Fosun heeft gezegd deze meer rendabele „strategie voor de lange termijn” te willen voorzetten en Giscard aan te houden als topman.

Bonomi, die van Giscard afwilde, hoopte juist meer op de traditionele Europese gasten te mikken. Het bedrijf zou zijn „wortels” niet moeten verloochenen. Zo is de Franse markt nog altijd goed voor 36 procent van de klandizie. Maar in de prognoses van Giscard is China eind dit jaar na Frankrijk al de tweede markt voor het bedrijf.

Chinezen gingen tot voor kort vooral met groepsreizen op pad, maar veel nieuwe rijken willen volgens Giscard nu „naar uitzonderlijke plaatsen, met een hoog comfortniveau waar iets te doen is”. Het veilige all-inclusive-concept met onbeperkt eten en drinken en aanhoudend ongecompliceerd vermaak, waarmee Club Med eerder de Europese vakantiemarkt democratiseerde, zou goed in de smaak vallen.

Los van de klassieke vakantiedorpen wil Club Med in China met miljoenen van Fosun een concept ontwikkelen voor nieuwe rijken op zoek naar natuurbeleving in het weekeinde maar zónder een eigen vakantiehuis. De eerste ‘Joyview by Club Med’ moet in 2017 nabij Peking openen.

Club Med werd in 1950 opgericht door de Belgische waterpolokampioen en diamantair Gérard Blitz met volgens de statuten als doel „het bevorderen van levensvreugde in de buitenlucht en het beoefenen van gymnastiek en sport”. Het eerste park opende op Mallorca en bestond uit niet meer dan oude legertenten en later strohutjes met collectieve kook- en toiletruimten. Het bedrijf professionaliseerde en internationaliseerde in de jaren zestig, maar werd in de jaren negentig ingehaald door de concurrentie die veel goedkoper hetzelfde bleek te kunnen.

Onder Giscard d’Estaing is Club Med in rustiger vaarwater gekomen, maar in 2014 werd als gevolg van de ingestorte Europese vakantiemarkt nog wel 12 miljoen euro verlies geleden.

Vraag is of hij met de overname door Fosun zijn belofte kan waarmaken dat de Club een „Franse verankering” houdt. De aanvankelijke partner van de nieuwe Chinese eigenaar, de Franse durfinvesteerder Ardian, is halverwege het biedproces afgehaakt.

Het nationalistische Front National betichtte de Franse regering van „onverschilligheid” nadat een Chinees bedrijf eerder investeerde in autobouwer PSA (Peugeot), de Louvre Hotelgroep (Campanile, Kyriad) werd verkocht en een door Chinezen geleid consortium een groot belang nam in de luchthaven van Toulouse.

Topman Guo Guangchang van Fosun lijkt de Franse gevoeligheden te begrijpen. In Le Figaro stelde hij onlangs dat de „Franse cultuur een beslissend element is in de aantrekkingskracht van het merk”.

Maar dat Club Med Chinese accenten krijgt, staat buiten kijf. Terwijl de Fransen in het nieuwste resort, in het Zuid-Chinese Guilin, vierhonderd zonnebedjes langs een zwembad wilden plaatsen, protesteerde de lokale manager: Chinezen doen niet aan zonnen bij een zwembad. Het aantal bedjes is teruggebracht tot honderd (vooral voor de Europeanen) en om aan de specifiek Chinese vakantiebehoeftes te voorzien zijn acht zaaltjes ingericht voor karaoke, kwam er een ruimte voor paaldansen en zijn nu twintig tafels geplaatst waar het gezelschapsspel Mah-jong beoefend kan worden.