The drone queen verdient een Emmy

In het vierde seizoen van Homeland vertrekt CIA-agente Carrie Mathison naar Pakistan

CIA-agente Carrie Mathison (Claire Danes) zoals we haar kennen: altijd gestresst en bezig de wereld te redden.
CIA-agente Carrie Mathison (Claire Danes) zoals we haar kennen: altijd gestresst en bezig de wereld te redden.

Ok, laten we even duidelijk zijn. Wie Homeland 1,2,3 nog niet heeft gezien moet dat als de donder gaan doen en dan pas deze recensie lezen. Voor wie afgelopen zondag op NPO 3 wel begonnen is aan seizoen 4, kunnen we het voorafgaande kort samenvatten: inderdaad, sergeant Nicholas Brody was tóch een terrorist en, ja, hij is dood, en, o my god, hij heeft CIA-agente Carrie Mathison (Claire Danes) achtergelaten met een roodharige liefdesbaby.

Na het sensationele einde van het derde seizoen van de populaire thrillerserie werd door Amerikaanse tv-critici al flink gespeculeerd over het vierde seizoen. Zouden de scriptschrijvers nog wel iets interessants kunnen bedenken nu CIA-agente Carrie haar tegenspeler heeft verloren? Het antwoord is simpel: ja.

Het nieuwe seizoen, dat zich voornamelijk afspeelt in Islamabad, begint op het moment dat ‘drone queen’ Carrie, inmiddels hoofd van het CIA-station in Kabul, opdracht geeft voor een luchtaanval op een boerderij in Pakistan waar de terrorist Haissam Haqqani zich verborgen houdt. Helaas verschijnt er, kort na het bombardement, een filmpje op internet waaruit blijkt dat in de bewuste boerderij een bruiloft gaande was. De gevolgen zijn desastreus: onschuldige burgerslachtoffers, boze Pakistaanse autoriteiten en Sandy Bachman, directe informant van Carrie, wordt door een woedende menigte in Islamabad gelyncht. Vervolgens ontstaat er een ingewikkeld kat-en-muis-spel met de Pakistaanse geheime dienst ISI, die niet dezelfde belangen blijkt te hebben als de CIA.

Grote chaos dus. En deze wordt er niet beter op als de hypernerveuze Carrie zich opnieuw monomaan op haar werk stort. In haar gedrevenheid toonde Carrie in eerdere afleveringen ook al manipulatieve trekjes. Deze voert Danes nu zodanig op dat de toeschouwer zich kan afvragen of deze vrouw wel een onderscheid kan maken tussen goed en kwaad.

Carrie is een moralist in hart en nieren en het nationale belang gaat voor alles. Maar in haar grootste streven naar een beheersbare wereldorde, veronachtzaamt zij haar naaste omgeving en walst ze over de gevoelens heen van collega’s, naasten en geliefden. En dus laat zij haar baby achter bij haar zus en probeert ze op een bedenkelijke wijze Aayan Ibrahim, neef van terrorist Haqqani, voor zich te winnen. Toch vormt deze psychologische ontwikkeling maar één aspect van de serie. Want uiteindelijk is dit vierde seizoen een ongelooflijk spannend spionagedrama dat zo goed op de actualiteit is ingespeeld dat menig kijker het gevoel zal hebben direct getuige te zijn van de war on terror. Het gebruik van drones, het diplomatieke gesteggel tussen de VS en Pakistan, verwijzingen naar de onthoofdingen van James Foley en Steven Sotloff, het is er allemaal. Dat hoge realistische gehalte verklaart wellicht ook waarom de New York Posteind vorige maand meldde dat vertegenwoordigers van de Pakistaanse regering ‘furieus’ zijn over de wijze waarop de serie hun land afschildert als een afzichtelijk, door terrorisme geplaagd ‘hellhole’. Islamabad – de opnames werden gemaakt in Kaapstad – is in de serie een troosteloos oord vol lijken in plaats van een ‘rustige, pittoreske stad met veel groen.’ Weinigen in Pakistan zullen Claire Danes een Emmy of een Golden Globe gunnen, dat is wel duidelijk. Maar ze verdient er wel een. Alweer.