Grote gitaargebaren

Waarom waren The Smashing Pumpkins ook al weer zo goed? De band van zanger/gitarist Billy Corgan liet in de jaren negentig horen dat gitaarrock ook gecompliceerd en soms topzwaar mag zijn. Want Corgan hield ook toen al van nummers waarin grote gitaargebaren, watervallen van synthesizers en druk roffelende drumpartijen aan bod kwamen. Dat symfonisch surplus werd ontzenuwd door Corgans eigen zangstem, die het pathos doorsneed als een scheermes. De gemeenste stem uit de jaren negentig is nog altijd in functie, blijkt op Monuments to an Elegy. Al is Corgan nog het enige oorspronkelijke lid van de band, de muziek is vertrouwd. Een gemis is drummer Jimmy Chamberlin, die een subtielere aanslag had dan het drumbeest dat nu is losgelaten in de studio: Tommy Lee. De nieuwe nummers zijn vitaal en stevig. Niet allemaal hebben ze het niveau van uitschieters Monuments en Anaise! maar toewijding aan de eigen kwaliteit blijft overeind.