Je bent als een leek in een laboratorium

Het is niet eens duidelijk welk genre Roelof ten Napel met Constellaties bedrijft, want een duidend woord als ‘roman’, ‘verhalenbundel’ of ‘novelle’ is nergens rondom of binnenin het boek te vinden. De uitgever geeft ons alleen het woord ‘proza’ mee.

Maar is het proza? Je krijgt hier en daar de indruk poëzie te lezen. Andere pagina’s in het boek worden in beslag genomen door louter leestekens. ‘(...)’. Je zou het niet verwachten, maar ik citeerde zojuist een complete pagina van Constellaties. In een soort voetnootje onderaan die pagina staat te lezen dat de twee haakjes en drie puntjes slaan op ‘SN1006, een gastster in Lupus’.

Heel voorzichtig zeg ik dat in Constellaties over betekenis toekennen en (veronderstelde) onafhankelijkheid wordt geschreven. Ten Napel laat zijn personages punten met elkaar verbinden om ze vormen aan te laten nemen waar we als mensen mee uit de voeten kunnen. Zoals we bij een heldere hemel sterren met elkaar verbinden om er zo een steelpan (altijd weer die steelpan) in te zien, zo laat Ten Napel iemand mijmeren over het aan elkaar verbinden van bungelende kersen. Constellaties lezen is als een bezoek aan een laboratorium. Overal borrelende en bruisende vloeistoffen, met aan je zijde een hele luie laborant die weinig zin heeft om ze voor jou, leek, te ontsluiten. Vul de puntjes zelf maar in.