Carmignola speelt Vivaldi krachtig en vol vuur

Het was dat er nogal wat winters gekuch door het Concertgebouw klonk, anders zou je denken dat het daadwerkelijk zomer was tijdens het tweede concert uit Vivaldi’s Vier jaargetijden – zo overtuigend werd er gemusiceerd door violist Giuliano Carmignola en het Kammerorchester Basel. De drukkende hitte en de donderslagen zoals beschreven in het sonnet dat Vivaldi bij de partituur aanleverde, waren niet te missen.

Er mocht ook wel wat worden verwacht: Carmignola, die Vivaldi „in zijn bloed” zegt te hebben, geldt als specialist, en niet als musicus met een doorsnee interpretatie. Wie zijn laatste Vivaldi-cd (Vivaldi con moto – op de hoesfoto zie je de violist op zijn motor zitten) gehoord heeft, zal dat beamen. Carmignola is van het vurige, krachtige spel.

Dat viel ook in het Zondagochtendconcert op: de kortste, snelste nootjes speelt hij met relatief lange halen. Maar het was vooral zijn open en stralende toon die indruk maakte, een toon die fijn contrasteerde met de klank van het orkest (helder en met veel lucht) dat hij met subtiele knikjes aanstuurde. Naar het dirigeren ging iets minder aandacht uit, hij concentreerde zich vooral op zijn eigen partij. Toch was het opvallend gelijk.

Naast de Vier jaargetijden klonken ook een Sinfonia (RV 116) en het vioolconcert met de politiek-incorrecte bijnaam Grosso Mogul (‘grote Mongool’). Het laatste is vooral bekend door Bachs orgelbewerking. Ook in oorspronkelijke versie is het zeer de moeite waard.