De gevlogen ananas

Over elk onderwerp – hoe klein ook – is oneindig veel te vertellen. Lex Boon koos ooit voor de ananas en neemt ons mee. Deze week: het transport.

Het terrein was zwaarbeveiligd en een hoge muur ontnam het zicht op de ananasvelden. Fruithandelaar Christiaan van Ravenswaaij was eigenlijk in Ivoorkust voor mangozaken, maar nu hij hier toch was wilde hij ook een ananasplantage bezoeken. Hij wist eigenlijk meteen dat hij hier zaken wilde doen. „Op zijn bureau stond namelijk een prachtige ananas. Echt prachtig. Groot en geweldig mooi gekleurd”, vertelde Van Ravenswaaij (34) me onlangs bij zijn groothandel in Veenendaal, waar zijn opa in 1927 begon met de verkoop van groenten en fruit. Van Ravenswaaij kreeg van de Ivoriaanse ananasproducent een rondleiding over de plantage. „Alles leuk en aardig”, vertelde hij de ananasproducent na afloop, „maar het mooiste vond ik die ananas bij die man op kantoor. Zulke wil ik hebben, aankomende Kerst”.

Kerst is altijd een belangrijke periode voor de ananasindustrie. De vraag – en daardoor ook de prijs – ligt traditiegetrouw een stuk hoger en mensen zijn bereid om rond Kerst ook eens wat anders te proberen. In de winkels van Albert Heijn lag de afgelopen weken bijvoorbeeld de mierzoete Queen Victoria-ananas, door de supermarktketen omgedoopt tot ‘baby-ananas’. En de ananas waar Van Ravenswaaij in Ivoorkust verliefd op werd was een Cayenne Lisse, een iets frissere variant.

Een ananas importeren uit Ivoorkust doe je zo: je maakt afspraken over de prijs en kwaliteit met de producent, door een dozenleverancier laat je een doos en label ontwerpen en vervolgens laat je de ladingen een paar weken voor Kerstmis naar Nederland vliegen. Het voordeel van deze ‘gevlogen ananas’ is dat de ananas een paar dagen nadat hij is geoogst al in de winkel kan liggen. Hij is dan echt volop rijp én een stuk langer houdbaar vergeleken met de ananassen uit Costa Rica, die al 2,5 week op een schip hebben gezeten. Het nadeel is de prijs: de kosten van het luchttransport zijn vele malen hoger. Van Ravenswaaij: „Je kan het alleen doen als er iets in die doos zit met meerwaarde.”

In Nederland is daar geen markt voor, maar in Rusland wel. Van Ravenswaaij leverde de ananassen de afgelopen jaren aan Russische groothandels. Die betaalden vervolgens nog extra transportkosten en invoerrechten, waardoor de ananassen uiteindelijk „zeker voor twintig dollar per stuk in de winkels hebben gelegen”.

Alleen door de Russische boycot van Europese groenten en fruit, moest Van Ravenswaaij het afgelopen jaar stoppen met de Russische handel. Dat betekende ook het einde van de import van de Cayenne Lisse. Want hoe mooi, vers en goed de ananas ook is, in Nederland zijn er maar vrij weinig mensen die een tientje voor een ananas gaan betalen. Overal ligt namelijk al de goedkope en zoete – maar weinig spannende – MD2 ui Costa Rica.

Terwijl Van Ravenswaaij me door zijn enorme distributieloods leidde en uitlegde hoe de handel werkte, formuleerde ik in mijn hoofd voorzichtig een goed voornemen voor dit jaar. Want zou het echt niet lukken om een keer een andere ananasvariant op de Nederlandse markt te krijgen? Een Prins Ananas-ananas?