Kunst, die dromen vervult

‘Dromend sterven’, zo luidt de vertaalde titel van de tentoonstelling van de Italiaanse kunstenaar Massimo Grimaldi in het Haagse West. Maar die gaat niet over dromen, en ook niet over sterven. De expositie gaat over dromen waarmaken. Kunst, zo heeft Grimaldi al eens gezegd, is een vorm van dromen: luxueus en beeldschoon dagdromen. Leven is volgens hem de poging om dromen daadwerkelijk te realiseren.

Beide facetten komen mooi samen op een esthetische, romantische en zelfs activistische presentatie. In West is te zien hoe de kunstenaar met de ene voet ferm in de minimalistische traditie staat, en met de andere in het bluswater.

Het meest sensuele werk is een diepblauw transparant vat met soundtrack – ‘een zelfportret’. Om de tien minuten weerklinkt een romantisch liedje vol uithalen over hartstocht en miskende liefde. In de belendende ruimtes hangen tweevoudige diavoorstellingen op iPads. Trippy vormen, hallucinerende maanlandschappen, dubbelportretten in allerlei stijlen en materialen. Alles is zo vaak vermenigvuldigd in zo veel verschillende stijlen dat het beeld hol wordt.

Hoe nu verder, vraagt Grimaldi zich af. Hoe dit toch wat steriele tijdverdrijf van zin te voorzien? De kunstenaar kiest een opmerkelijke uitweg: één kunstproject bestaat uit het bouwen van een ziekenhuis in Soedan en Sierra Leone. Geld voor deze projecten is door Grimaldi in de wacht gesleept bij prestigieuze kunstprijzen. Dat is de morele keuze waartoe Grimaldi ons dwingt: geven we ons prijzengeld aan een beeld of aan het redden van een mens? Vooralsnog slaat de wijzer uit naar de laatste optie.