‘Het voelt alsof je door de hemelpoort rijdt’

Rondom de jaarwisseling is het druk in het Oogziekenhuis Rotterdam. Hans Lemij (54) is voorzitter van de medische staf en woont in Hillegersberg. Lemij over zijn stad.

OOGZIEKENHUIS

„Vijf minuten voor dit interview dacht ik nog dat ik ook alleen het Oogziekenhuis kon noemen als mooiste plek van Rotterdam, want ergens anders kom ik niet. Dat is spottend natuurlijk, maar het is wel een plek waar ik ontzettend veel en graag ben. Ik werk hier al 25 jaar. In het Oogziekenhuis is het een kwestie van aanpakken, we behandelen een enorme hoeveelheid patiënten. En ik werk met het neusje van de zalm, al klinkt dat misschien een beetje arrogant. Van degenen die bij ons opgeleid worden tot oogarts proberen we de allerbesten te behouden. Onze oogartsen behoren tot de fine fleur van het land. Ik ben daar trots op en ik denk dat iedere Rotterdammer daar trots op kan zijn.”

DE ERASMUSBRUG

„De brug op het midden, met de wind door je haren en de schepen die onder je door varen. Behalve die Spido dan, die is zo ongelooflijk saai. Óp die brug zie je heel veel gebeuren, met de lampjes en de mensen die ploeteren om die brug op te fietsen. En als je ’s avonds vanaf Zuid naar Noord rijdt, met die prachtige verlichting van de brug, dan voelt het alsof je door de hemelpoort rijdt. Zo richting de zevende hemel.

„Ik vind het leuk om de stad in te rijden. Als ik vanaf de Van Brienenoordbrug richting Rotterdam rij en dan over de Maasboulevard, dan voel ik het kloppend hart. ‘Dit is mijn stad’, denk ik dan. Ik heb geen idee waar het gevoel vandaan komt. Maar Rotterdam is dan echt mijn stad.”

VANUIT DE LUCHT

„Het is mooi om van bovenaf de stad te zien. Je moet reconstrueren waar alles zit, de stad begrijpen. Ik heb vroeger gevlogen, in een sportvliegtuigje. Vlak langs de Euromast, dan kon ik het reclamebord van de Rabobank goed zien. Het is bijzonder om opeens iets van dichtbij te zien wat voor anderen klein is. Ik vloog zo langs de rivieren en de bruggen door het land, en dan zag ik ineens weer die trotse stad opdoemen. Prachtig. Ik ben inmiddels met vliegen gestopt. Ik vond het te gevaarlijk worden, ik keek te veel naar buiten. Eigenlijk was ik iets te dromerig.”

GROTE ZAAL VAN DE DOELEN

„De combinatie tussen akoestiek en het licht, zoals dat op de natuurstenen valt. Het is fantastisch hoe het licht daar speelt, daar kan ik gefascineerd naar kijken. Dat is natuurlijk ook omdat kijken deel van mijn vak is.”