Oma Mien roept voormalig kameraad Wim Kok ter verantwoording in geestig telefoongesprek

„De democratie loopt niet meer”, verzucht actrice Joan Nederlof aan het begin van haar solo. Er zijn wel een heleboel meningen, maar daaronder schuilt volgens haar een visieloos gapend gat.

Het is voor Nederlof de aanleiding om een onderzoekje op te zetten naar de staat van de democratie. Haar oma, sociaal- democrate Mien van Dam, moet haar daarbij helpen. Twintig jaar na haar dood roept de actrice haar een uurtje terug naar haar voormalige huis in de Haagse Sinaasappelstraat, voor topoverleg.

De actrice schakelt fascinerend snel tussen zichzelf en Mien, bij wie ze een zwaar brilmontuur en parmantige stem op zet. Mien is de gedroomde gesprekspartner, die lief naar Nederlofs ‘K’ informeert, maar ook eerlijke oordelen velt over het gebrek aan engagement van haar kleindochter.

De dialoog tussen beide dames levert interessante vergelijkingen op tussen de samenleving van nu en die van kort na de Tweede Wereldoorlog; tussen het eind van de verzorgingsstaat en het begin, tussen de huidige crisis en de naoorlogse schaarste en tussen het pgb en de participatiesamenleving. Vroegere kameraden als Wim Kok worden daarbij in geestige telefoongesprekken door oma Mien brutaal ter verantwoording geroepen.

Als zichzelf citeert Nederlof voornamelijk bestuurskundige Albert Jan Kruiter, die meent dat we geen verantwoordelijkheid meer nemen voor het publieke domein omdat de overheid zich daar decennia over ontfermde. Nu de verzorgingsstaat onbetaalbaar is geworden en de overheid taken teruggeeft, weten we niet wat te doen.

Tot oplossingen voor het probleem komen de dames niet. Tijd om erg diep te graven ontbreekt. Na een uur daalt Miens favoriete operadiva Joan Sutherland (1926 - 2010), potsierlijk geplaybackt door transgender zangeres Dee Norris, als een deus ex machina af om oma Van Dam weer mee te nemen naar gene zijde. Hopelijk komt ze snel nog een keertje terug om deze interessante aanzet verder uit te diepen.