Jett Rebel: een keurige Gooise jongen

Jett Rebel tijdens zijnconcert gisteren in Paradiso Foto Andreas Terlaak

Vlak voor het optreden van Jett Rebel in een uitverkocht Paradiso in Amsterdam schalde He’s a Rebel van de Phil-Spectorgroep The Crystals uit 1962 uit de luidsprekers. Maar, zo bleek tijdens het drie uur durende concert dat volgde, aan Jett Rebel is maar heel weinig rebels. Jett Rebel (Jelte Tuinstra) is een keurige Gooise jongen uit Baarn die de platgetreden paden van de popmuziek bewandelt.

In 2014 brak de 22-jarige Jett Rebel door in Nederland. Niet alleen werd hij op de grote festivals, Lowlands én Pinkpop, een publiekslieveling, ook maakte hij zijn eerste volwaardige album, Hits for Kids. Hierop laat hij horen dat hij goed weet hoe popmuziek in elkaar zit. Stuk voor stuk zijn de nummers, waarop Jett Rebel alle instrumenten zelf bespeelt, slim in elkaar gezette, ambachtelijke popliedjes die een veelheid aan invloeden laten horen, van The Beach Boys tot Prince.

Misschien weet Jett Rebel zelfs een beetje te goed hoe popmuziek werkt. Op zijn slechtst was het optreden in Paradiso, waarmee de Tour d’ amour door Nederland werd afgesloten, een aaneenrijging van stoplappen en clichés. Niet alleen vliegen afgekloven regels als ‘Baby, I love you’ en ‘You mean everything to me’ je voortdurend om de oren, maar al in het tweede nummer zeeg Jett Rebel als een smachtende James Brown op het podium ineen. En na ongeveer een uur vroeg hij, alsof hij op de landdag van EO-jongeren stond: „Voelen jullie de liefde al?”

Alle trucs en gewoontes die popoptredens kennen, kreeg het publiek, dat voor het grootste deel uit meisjes bestond, te zien en te horen. Zo huppelde Jett Rebel als de zoon van Mick Jagger vaak van de ene kant van het podium naar de andere en sprong hij af en toe van een versterker. Ook liet hij het publiek al gauw ‘yeah yeahs’ en andere overbekende popkreten meezingen. Tijdens een unplugged intermezzo, dat overigens de vaart uit het optreden haalde, lieten Jett Rebel en zijn vijfkoppige band zien dat ze ook ‘klein’ en ‘gevoelig’ kunnen spelen. En natuurlijk mochten de achtergrondzangeressen/keyboardspeelsters laten horen dat ze niet alleen goed koortjes kunnen zingen, maar ook in hun eentje ‘soulvol’ kunnen jubelen.

Op zijn best is Jett Rebel een hoogst vermakelijke tocht door de popmuziek uit de periode 1965-1985. Zo mocht de gitarist uitblinken in een lange Jimi Hendrix-achtige solo (inclusief citaat uit Machine Gun), imiteerde de bassist erg goed de uitvinder van de plukbas Larry Graham (van Sly and the Family Stone) en gaf de drummer, alsof hij lid was van een seventies rockgroep, niet één maar twee drumsolo’s. Het beste deel bewaarde Jett Rebel voor het laatst, toen hij na een derde verkleedpartij, gehuld in een glimmende cape, als een reïncarnatie van Marc Bolan Paradiso een portie ouderwetse glamrock voorschotelde.