Het beste van Kees. Waarheen?

Als ik aan Oud en Nieuw denk, denk ik aan vuurwerk. Vuurwerk is spectaculair, maar veroorzaakt doorgaans ook harde, oordverdovende knallen. Niet iedereen vindt dat leuk. Ook wij niet.

Gedurende een aantal jaren gingen we in die periode op zoek naar een plek, waar we de nieuwjaarsnacht rustig konden doorbrengen: Frankrijk. Daar wordt tijdens de jaarwisseling niet zo geknald.

De laatste keer dat we in Frankrijk zaten, was vijf jaar geleden. In een uitgesproken stil kustplaatsje, niet ver van Boulogne. Het was er zelfs zo stil dat het een desolate, trieste aanblik gaf.

Zeker als het regende. De straten leken uitgestorven. Bij vrijwel alle huizen in de omgeving waren de luiken gesloten.

We mochten van een wonder spreken dat we nog een hotel konden vinden. Op zich geen slecht overnachtingsadres, want het bood voldoende faciliteiten. Maar of het hotel nou iets was om er de hele dag in te verblijven, nee, niet direct.

Ik had mijn tekenspullen meegenomen. Aanvankelijk hoopte ik aan het bureau in mijn slaapkamer heerlijk te kunnen tekenen, maar dat kon ik wel vergeten.

Hoe prettig de ambiance ook aandeed, we kregen te maken met gezinnen en jonge kinderen. Laatstgenoemden moesten zich natuurlijk bezighouden. Niet gemakkelijk als buiten het water met bakken uit de lucht viel.

Het duurde niet lang of de gangen en lounge waren veranderd in een ware speeltuin. Al vanaf de ochtenduren leefden de kinderen zich uit en ging het er rumoerig aan toe. Dat duurde de hele dag.

Wanneer we naar onze kamer liepen, moesten we oppassen dat zij ons niet omver renden.

Ook als we aan tafel gingen, domineerden uitgelaten kinderstemmen de sfeer in de eetzaal.

Genieten van onze maaltijd was er niet meer bij.

Voor de jaarwisseling organiseerde het hotel een feest voor alle gasten in een aparte opblaasbare tent, die niet ver van onze slaapkamer stond.

Wij deden er niet aan mee. Véél te lawaaiig.

’s Avonds begon de muziek al en die werd geleidelijk luider en luider. Toen wij om elf uur in bed lagen, konden we de slaap nauwelijks vatten en vanaf twaalf uur was het pas echt raak. Alsof de band midden in onze kamer musiceerde!

Goed, knallen zijn naar. Maar de housemuziek die tot maar liefst ’s ochtends half zes op vol volume stond te schetteren en slapen volstrekt onmogelijk maakte, was nog veel erger. Zoiets had ik nooit eerder meegemaakt!

Doodmoe en geërgerd besloten we op de ochtend van nieuwjaarsdag weg te gaan. Weg van deze kermis. Terug naar huis. Terug naar onze vertrouwde omgeving.

Adieu, France!