Ik wil een betere wereld voor mijn kleindochter

„De geboorte van onze kleindochter is een kantelpunt in mijn leven geweest. Ze is nu net vijf jaar. In de maanden van de zwangerschap van onze dochter begon ik mezelf een aantal grote vragen te stellen. Ik was 58, op de drempel van mijn ‘jaren 60’. Ik vroeg me af: wat zal ik gaan doen in de komende tien jaar?

„Nee, aan pensionering dacht ik niet. Daar heb ik niks mee. Een leven als een uitgesmeerde vakantie, met af en toe een vrijwilligersklusje – da’s niks voor mij.

„Ons kleinkind zou eind november geboren worden. Ik dacht na over de wereld die zij zou aantreffen, over de toekomst van dit kind. Half december was er een grote Klimaattop van de VN in Kopenhagen. Ik besloot: ik ga op de fiets naar die top, als pleitbezorger voor mijn kleinkind. Ik kwam op het idee de voetprints van mijn kleindochter aan te bieden aan de directeur van de European Environment Agency, die ik al enkele jaren kende.

„Het was vijf dagen stevig doortrappen. De Duitse laagvlakte is niet het spannendste gebied om doorheen te fietsen. Als ik wind mee had, wist ik dat ik verkeerd reed. De regenwolk boven m’n hoofd is vijf dagen met me mee gefietst.

„De tocht is louterend geweest. Ik had onderweg veel tijd om na te denken. Toen ik thuis kwam, wist ik het: ik ga me de rest van m’n werkzame leven wijden aan het klimaat, energiebesparing, duurzame ontwikkeling. Of, zoals ik ’t noem: een betere wereld voor onze kleindochter.

„Ik heb sociale geografie gestudeerd. Dan leer je over muren heen kijken, grotere verbanden zien. Ik heb in Zambia gewoond en gewerkt, ben ambtenaar Economische Zaken bij de gemeente Rotterdam geweest, heb de communicatie van een groot ingenieursbureau georganiseerd.

„Ik weet hoe het werkt bij de overheid en in het bedrijfsleven. Het heeft mij altijd verbaasd hoe weinig mensen in grote organisaties van elkaar weten. Talloze kansen blijven onbenut, omdat mensen allerlei kennis niet met elkaar delen, in hun eigen hokjes opgesloten zitten en elkaar daardoor tegenwerken.

„Mijn bijdrage aan een betere wereld zit ’m in ‘advanced networking’. Ik zet me in om mensen uit verschillende disciplines bij elkaar te brengen. Ik ben begonnen met het organiseren van een jaarlijks diner op Paleis ’t Loo in Apeldoorn voor mensen die op allerlei manieren met duurzaamheid bezig zijn. Koploper-bijeenkomsten – noem ik die, voor zo’n 130 deelnemers. Jan Terlouw presenteert dan een talkshow, De wereld draait duurzaam.

„Als je mensen wilt samenbrengen, kun je tegenwoordig social media inzetten. Facebook en LinkedIn en zo – maar ik vind die te beperkt in hun mogelijkheden om echt expertise in de wereld te verbinden op het gebied van energie en duurzaamheid.

„Ik heb daarom de licentie gekocht van software die is ontwikkeld voor de internationale organisatie van malaria-artsen. Onderdeel hiervan is dat deelnemers hun publicaties aan hun profiel koppelen, waaruit de software automatisch de onderwerpen destilleert en matcht met de namen en publicaties van andere specialisten. Op die manier groeit een netwerk rondom diverse duurzaamheidsthema’s."

„Ook kun je zo het enorme reservoir aanboren van gepensioneerden en zzp’ers. Want het lijkt zo mooi: al die vitale ouderen en zzp’ers die de vrijheid hebben om over hun eigen tijd in te delen. Maar maatschappelijk gezien is het verspilling van talent: solisten die maar zo’n beetje in hun eigen kringetjes blijven ronddraaien.

„Ik ben nu hard op weg naar de helft van mijn sixties. De stap die ik vijf jaar geleden heb gezet, heeft m’n leven enorm verrijkt – ik kan niet anders zeggen.

„Zoals ik ook nog volop geniet van een initiatief dat we jaren geleden in een groepje roeivrienden hebben genomen toen ik vijftig werd. We zeiden tegen elkaar: vijftig – klinkt al aardig op leeftijd, als we nog iets groots willen doen, moeten we dat niet uitstellen. Het werd een fietstocht over de Alpen, van noord naar zuid, van Anecy naar de Franse Rivièra.

„Door die tocht heb ik de smaak te pakken gekregen van fietsen in het hooggebergte. Na een jaar of wat had ik alle toppen in de Alpen en Pyreneeën wel gehad. Dan wil je verder. Fietsen in Tibet, in de Himalaya. Fietsen in Peru, naar Machu Pichu. Op vijfduizend meter hoogte tegen een berg op beulen, het is adembenemend in alle opzichten. Het moment dat je een top bereikt. Wouw! De endorfine die je lichaam aanmaakt: het is verslavend, het voelt zo geweldig!

„Ik heb het geluk dat mijn lijf het aankan en dat mijn vrouw geen bezwaar maakt. Sterker nog, we fietsten onlangs samen in Chili.

„Fietsen is voor mij dé manier om te reizen. Je gaat snel genoeg om iets te zien van de wereld en langzaam genoeg om in contact te komen met de plaatselijke bevolking. Dat contact is voor mij een essentieel onderdeel aan de fietstochten. De overweldigende schoonheid van het landschap, de onvoorwaardelijke gastvrijheid van de bevolking, de manier waarop deze mensen balanceren om een natuurlijk evenwicht met hun omgeving te handhaven.

„Dát is hoe wij mensen, in alle bescheidenheid, onze plek op deze planeet moeten kennen. Dat is de wereld die ik aan mijn kleindochter wil doorgeven.”