Column

Het beste van Kees. Doel

Sinds het ontstaan van de homo sapiens zit het in de mens gebakken een doel na te streven. Een ieder hoopt in zijn of haar leven iets te bereiken of te verkrijgen dat een gevoel van geluk geeft. Dat kan vroeg plaatsvinden, of laat, of misschien helemaal nooit, maar juist het verlangen maakt het zo spannend.

Welke stappen moeten er worden genomen en wat voor fasen moet men doormaken om datgene te halen?

Ook ik heb verschillende levensdoelen bereikt. In mijn jongere jaren het gouden zweefvliegbrevet. Daarvoor heb ik veertien jaar lang het zwerk afgezweefd. Dagelijks serieuze inspanning. Mentaal én fysiek. Tot in de bergen toe. Niet alleen vlieguurtjes vergaren, ook andere zweefvliegers helpen. Op zich al een levensdoel. Want het zweefvliegen betekende niet alleen de wensdroom van het gouden speldje, maar ook een prachtige gelegenheid om mensen echt te leren kennen. Delen met anderen en samen iets bereiken.

Hiermee zette ik een enorme stap naar verdere zelfstandigheid.

Natuurlijk was dit niet het enige doel. Als het zweefvliegen in de winter stillag, had ik mijn modeltrein op staan. Mijn treincollectie was al aardig gegroeid, maar ik miste een locomotief.

Een sneltreinlocomotief. Van de Belgische Spoorwegen. Een schitterend model. Mijn levenswens was deze op de rails te zetten. Hiermee zou ik het geluk vinden op de modelspoorbaan.

Hoezeer ik ook naar dat ene model verlangde, jarenlang leken de treinfabrikanten te blijven steken in de productie van hun inmiddels gedateerde voorkeursartikelen. Jaar in jaar uit zocht ik vergeefs in de winkel.

Ik schreef een brief. Aan de treinfabrikant. In het Duits. Met het smekende verzoek of die ene locomotief gebouwd kon worden. Geen sjoege.

Tot ik zes jaar geleden in een webshop een ontdekking deed. De langgekoesterde sneltreinlocomotief kwam uit. Ik was verbijsterd.

Ik besloot de locomotief aan te schaffen. Een maand later schitterde deze op de rails. Wat een rij-eigenschappen! Super! Nog nooit voelde ik me zo gelukkig.

Maar helaas is er ook een wens die niet in vervulling ging en dat ook nimmer zal doen. Een lange man worden. Wat zou ik er dan knap uitzien! Dan hoor ik er pas echt bij.

Op mijn zeventiende jaar kreeg ik de verpletterende mededeling te horen dat ik me met de huidige lichaamslengte tevreden moest stellen.

Intussen zijn al mijn jonge neven me boven het hoofd gegroeid. Dat stemt mij bitter.

Hoe hard de realiteit ook moge zijn, je kan niet alles hebben.

En toch blijft er iets over dat me blijdschap voor het leven kan verschaffen.

Mijn artistieke gaven. Kees, ga door met tekenen!