Ze vroeg of ik mee wilde naar Parijs voor een fotoshoot

Elke carrière kent wel een leermeester. Voor fotograaf en regisseur Noël Loozen (31) is dat Viviane Sassen.

„In de fotostudio waar ik vijf jaar geleden werkte, hoorde ik dat Viviane Sassen op zoek was naar een assistent. De grote Viviane Sassen, bekend van haar kunst- en modefotografie. Dat wilde ik natuurlijk heel graag, net als zo veel fotografiestudenten van de kunstacademie. Om op te vallen, belde ik haar op. Ondanks de spanning verliep het gesprek vrij soepel, ze was aardig, en ze sloot af met: ‘Nou, ik bel je wel als ik je kan gebruiken’.

„De weken erna wachtte ik met smart op een telefoontje. Er kwam niets. Na twee maanden had ik nog steeds niets gehoord, dus probeerde ik het uit mijn hoofd te zetten. Totdat ze me na ruim een half jaar belde. Of ik mee wilde naar Parijs voor een fotoshoot. In de jaren die volgden, was ik assistent in Kaapstad, Barcelona, Londen, New York, Tenerife.

„Van Viviane leerde ik bijvoorbeeld hoe je de mooiste foto’s maakt met maar één licht. Veel fotografen stellen soms wel twintig lichten op. Viviane niet. Ze werkt zelfs het liefst met alleen zonlicht. De schaduwen die daardoor ontstaan, gebruikt ze als grafische vormen. Haar werk krijgt daardoor een documentair karakter.

„Viviane leerde me dat je dicht bij jezelf moet blijven. Dat is niet altijd makkelijk, zeker niet als je zo succesvol bent als zij. Ik assisteerde haar bij shoots voor grote kledingmerken met grote budgetten. Voor een shoot reden er bussen en vrachtwagens mee: stylisten, modellen, veel kleding, catering. Viviane hield de regie stevig in handen om zo dicht mogelijk bij haar eigen ideeën te blijven.

„Toch ontstond naar mijn mening een van haar mooiste projecten in een heel klein team met alleen Vief, een model en ik. We reden in een Peugeot 205 Cabrio door Parijs op zoek naar goede locaties. Bij Palais de Tokyo, midden op straat, hield Vief een groot doek omhoog en het model kleedde zich daarachter. Het was improviseren, spelen. Het leidde tot het boek Roxane.

„Twee jaar geleden stopte ik als assistent. Ik maak nu met veel plezier mijn eigen werk. De dag met de Peugeot 205 bemoedigt me: je hebt geen honderdduizenden euro’s nodig om tot iets bijzonders te komen.”