Waarom DNB ineens Delta Lloyd zo hard aanpakt

Het was een flinke partij grommen naar elkaar gisteren. De Nederlandsche Bank (DNB) legde Delta Lloyd een boete van 23 miljoen euro op en eiste het vertrek van de financieel directeur. De verzekeraar reageerde door DNB voor de rechter te slepen en in een persoffensief te verklaren dat de directeur, Emiel Roozen, gewoon in functie blijft. Een zo openlijke, felle strijd tussen de toezichthouder en een onder toezicht staande financiële instelling is hoogst ongebruikelijk.

Over de zaak zelf is nog veel onbekend. Beide partijen willen maar weinig kwijt, omdat de zaak nu in de rechtszaal zal worden uitgevochten. Maar ook zonder de details blijkt uit de zaak een behoorlijke verharding in het beleid van DNB.

 

Waarom krijgt Delta Lloyd een boete?

DNB deelt die uit omdat Delta Lloyd in de periode tussen 26 juni 2012 en 3 juli 2012 haar risicodekking heeft verlaagd, op basis van informatie die volgens DNB vertrouwelijk was. DNB voerde op 2 juli een vaste rekenrente in. De rekenrente is een tarief dat verzekeraars hanteren om te bepalen hoeveel geld zij moeten aanhouden om aan hun toekomstige verplichtingen te voldoen. Waarschijnlijk heeft Delta Lloyd uit die vaste rekenrente geconcludeerd dat haar bescherming tegen beleggingsverliezen omlaag kon.

Hoeveel moet de verzekeraar betalen?

Het besluit de afdekking van renterisico’s te verminderen leverde een winst van 21,6 miljoen euro op, aldus DNB.  Dat bedrag telt DNB nu op bij de bestuurlijke boete van 1,2 miljoen die zij Delta Lloyd oplegt. Deze mogelijkheid is pas na de Libor-affaire eind vorig jaar opgenomen in de wet. Ten tijde van Libor bleek DNB wat boetebedragen betreft een tandeloze toezichthouder; zij kon Rabobank een boete van maximaal 60.000 euro geven, terwijl het totaalbedrag van de schikking met Nederlandse en buitenlandse autoriteiten uiteindelijk op 774 miljoen euro uitkwam. Nu DNB ook het profijt dat een onderneming van de malversatie heeft genoten kan opeisen, schiet het potentiële boetebedrag omhoog.

Dat bedrag heeft tegenwoordig ook een andere bestemming dan voorheen. Vroeger werd dat opgeteld bij de inkomsten van DNB, en kwam het indirect ten goede aan de financiële sector. Zij betalen namelijk samen de kosten voor het toezicht en door de boete-inkomsten dalen de kosten. Nu komt nog 2,5 miljoen terecht op de begroting van DNB en gaat de rest door naar de schatkist.

Waarom bracht Delta Lloyd de zaak zelf naar buiten?

Waar DNB en Delta Lloyd wel over uitgepraat zijn is de vraag of DNB haar boetebesluit mag publiceren. Afgelopen vrijdag wees DNB het hierover ingediende bezwaar af, waarna Delta Lloyd besloot om dit aan te vechten en de zaak naar buiten te brengen. “We moesten wel, omdat dit koersgevoelige informatie is”, aldus een andere woordvoerder van de verzekeraar.

Het klinkt paradoxaal dat Delta Lloyd de publiciteit zoekt, omdat zij juist publicatie van informatie probeert te voorkomen. Maar het gaat er volgens de woordvoerder om dat er geen informatie naar buiten komt die personen of de onderneming kunnen schaden. Delta Lloyd wil dus zelf meer controle over het proces.

En waarom zou DNB het besluit publiceren?

Vroeger, dat wil zeggen voor 1 augustus van dit jaar, was de kans groter geweest dat DNB zelf ook van publicatie had willen afzien. Toen mocht DNB afzien van publicatie als zij bijvoorbeeld bang was dat het paniek zou kunnen veroorzaken onder klanten en zo de instelling in gevaar kon brengen. Van de 63 maatregelen die DNB in 2013 nam bij onder toezicht staande instellingen publiceerde zij er niet één.

Nu moet de toezichthouder in het belang van de transparantie in principe alles publiceren, en kan zij er onder bepaalde omstandigheden hoogstens voor kiezen om het besluit te anonimiseren. Ook hierdoor verhardt het toezicht. Het biedt minder ruimte voor de vroeger gebruikte optie ‘daar komen we samen wel uit’.