Zoveel is de ring van Maxima niet waard

Beeld NRC

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Juwelen taxeren bij juwelier Lyppens in de Langebrugsteeg in Amsterdam
Wie: Gecertificeerde taxateurs Wouter Abbestee en Pauline Pasmooij en een teleurgestelde dame

“Als ik dood ben wil ik hier worden opgebaard”, zuchtte een klant van juwelier Lyppens laatst. Het kleine Amsterdamse winkeltje, vol gestouwd met - en daar gaat-ie dan- : ringen, lepels, sieradendoosjes, klokken, edelstenen, diademen, menora’s, bedeltjes, armbanden, bloedkoralen, parels, saffieren, rammelaars, schalen, diamanten, bekers én zilveren fazanten, zou inderdaad een mooie laatste rustplaats zijn.

Er raakt wel eens wat kwijt

“Als mensen hier één keer geweest zijn blijven ze de rest van hun leven terugkomen”, verklaart Wouter Abbestee trots. Hij werkt al bijna dertig jaar bij Lyppens. “Laatst nog een hele groep oude klanten uit Amerika, kwam rechtstreeks door vanuit Schiphol, ze hadden hun koffers nog niet eens langs het hotel gebracht.”

In 1959 openden Herman en Marjan Lyppens de zaak in hun eigen woonhuis. Inmiddels wordt de winkel gerund door hun zoon Joost en zijn vrouw Willemijn. “Er is al die tijd eigenlijk niets veranderd”, vertelt Abbestee. “Er zijn alleen maar meer vitrines bij gekomen.” Dus staat het zilverwerk en het bloedkoraal in de kelder, liggen de losse armbanden, ringen en kettingen op de begane grond en de parelsnoeren en gesigneerde sieraden van beroemde juwelenhuizen hangen op de verdieping daarboven. Grofweg dan. “We hebben zoveel spullen dat we eerlijk gezegd ook niet precies weten wáár alles ligt”, zucht Abbestee. “Soms raken we weleens wat kwijt en vinden we die ene armband pas een paar jaar later terug in een of ander laatje.”

De schatkamer van juwelier Lyppens. En ja, er raakt wel eens wat kwijt.

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

De ring van Maxima

De sieraden worden van over de hele wereld aangekocht, op beurzen en veilingen. Maar er komt vooral veel binnen via particulieren. “Elke dag komen er mensen hun oude sieraden brengen, soms zelfs koffers vol”, vertelt taxateur Pauline Pasmooij. Ooit hoofd van de juwelenafdeling bij het Engelse veilinghuis Sotheby’s is ze de aangewezen persoon om - ja heus - de schatten op waarde te schatten. “Soms komen er mensen binnen die echt denken dat ze de kroonjuwelen in handen hebben. Moeten wij ze vertellen dat die saffier eigenlijk gewoon glas is en dat die ‘zilveren lepels’ onedel zijn.”

Een oudere dame haalt een ring uit haar tas. Van haar moeder gekregen maar ze heeft, met pijn in haar hart natuurlijk, toch besloten hem te verkopen. Abbestee kijkt door zijn loupe. “Hmmm…”.

“Iemand heeft me vertelt dat hij drie duizend euro waard is”, stelt de dame nerveus.

Abbestee probeert zijn gezicht in de plooi te houden. “Nou. Ahum. Voor deze ring krijg je niet meer dan vijfhonderd euro als je hem zou laten veilen.”

Stilte. De dame knippert een paar keer met haar ogen. “Maar…”, fluistert ze. “Hoe kan dat nou? Maxima heeft deze ring óók.”