Antony in schrijnende film over ‘derde sekse’

Antony Hegarty foto LEX VAN ROSSEN

Nu Antony Hegarty al vier jaar geen nieuwe muziek heeft uitgebracht is het verschijnen van de film Turning, met extra live-cd, een troost. Regisseur Charles Atlas maakte de film, een registratie van Hegarty’s tournee uit 2006. Bij die optredens, in een aantal Europese steden, stonden transseksuelen op het podium die langzaam ronddraaiden.

Live-beelden van Hegarty begeleid door een orkest, wisselen elkaar hier af met opnamen back stage, waar de prille vrouwen over hun leven praten. Hun verhalen zijn schrijnend. De meesten waren zo ontheemd in het voormalige mannenlichaam, dat ‘verdwijnen’ de enige optie leek. Totdat ze in – meestal – New York gelijkgestemden tegenkwamen, en zich realiseerden: ‘There ís life on earth’. Op het toneel tonen ze zich soms grotesk, soms bedeesd.

Het was de droom van Hegarty – die zichzelf de ‘derde sekse’ voelt, tussen man en vrouw in – om het verschijnsel van transformatie op deze manier te tonen. Hij was destijds wereldwijd al populair en had de mogelijkheid zijn eigen entourage mee te nemen. Het doel was, zoals een van de vrouwen het in de film uitdrukt, om zijn show te ‘vervrouwelijken’.

In wervelende opnamen vloeien al die gezichten samen, dicht op de huid en ook enigszins droevig, op een manier die doet denken aan films van Andy Warhol en zijn ‘supersterren’.

De combinatie van de vrouwen op het toneel, als levende decorstukken, met Antony’s voordracht is geslaagd. Zijn expressieve gebaren tijdens het zingen, verraden eveneens ongemak en innerlijke strubbeling. Zijn louterende stem ondertussen is een pleister op allerlei wonden.

In alle aspecten komt ‘transformatie’ hier tot uitdrukking: in Hegarty’s androgyne uiterlijk en vrouwelijke stem, in de cirkelende beelden en in de aard van de liedjes die in afwijkende versies worden gespeeld, als aangepast aan de delicate situatie.

De live-uitvoeringen van bekende nummers als Everything is New, I fell in Love with a Dead Boy en One Dove zijn betoverend. In klank vertelt de muziek hetzelfde verhaal als de gezichten van de vrouwen. Dat van pijn, twijfel en uiteindelijk tederheid.