Flauw, dom, maar toch wil je ’m gaan kijken

Sony weigert nog steeds The Interview uit te brengen. Maar hoe goed is de film eigenlijk? Redelijk, vinden de recensenten. Mits je de grappen vol drank, drugs, domheid en anale penetratie tolereert.

De Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un heeft Hollywood op de knieën gedwongen: speelfilm The Interview gaat mogelijk de geschiedenis in als de eerste digitale guerrillaoorlog die Amerika verloor. De kritiek op Hollywood, de pers én de filmmakers zwelt aan, terwijl het Witte Huis onder druk staat represailles nemen tegen wat een woordvoerder donderdag al een „bedreiging van de nationale veiligheid” noemde.

Woensdag trok Sony Pictures Entertainment zijn komedie The Interview over Noord-Korea terug, die op Eerste Kerstdag in roulatie zou gaan. Amerikaanse bioscopen wilden hem volgens Sony niet langer vertonen nadat hackersgroep Guardians of Peace na cyberterreur en lekken van datafiles overging op het dreigen met terreuraanslagen. De FBI is er zeker van dat Noord-Koreanen de Sonycomputers hebben gekraakt. De inlichtingendienst zegt dat de malware die gebruikt is om Sony te hacken, dezelfde malware is die eerder door de Noord-Koreanen is ontwikkeld.

Niemand tekent de steunpetitie

Filmster George Clooney haalde donderdag in Deadline fel uit naar de pers die „viool speelde terwijl Rome in brand stond”, maar vooral naar de top van Hollywood: niemand durfde deze week zijn braaf geformuleerde steunpetitie voor Sony te ondertekenen. In plaats daarvan was er kritiek op de arrogantie en argeloosheid van acteur-regisseur Seth Rogen en acteur James Franco in The Interview. Vakblad Variety suggereert dat Sony vilein Noord-Korea met eigen wapens bestrijdt door de komedie als gratis BitTorrent te laten lekken.

Maar Hollywood lijkt verlamd door angst. Sony liet al weten geen plannen te hebben om The Interview op welke manier dan ook uit te brengen.

Of dat handig is, valt te bezien: een eenvoudige zege van Pyongyang op Sony Pictures kan ook andere regeringen op ideeën brengen. Zoals Iran, dat in 2006 nog machteloos protesteerde toen Perzische keizer Xerxes in de film 300 een pervers monster was dat op stoere Spartaanse bodybuilder stuit in de pas van Thermopylae.

Of Kazachstan, dat in 2006 de grap niet zag toen een zogenaamde landgenoot, de boerse, antisemitische reporter Borat, Amerika onveilig maakte. Om te zwijgen van al die derdewereldlanden die Amerikaanse actiehelden sinds Rambo zo routineus aan flarden schieten.

Liefde voor puppies en tanks

Internet reageert minder timide: gistermiddag bleek op IMDb, ‘s werelds grootste filmsite, The Interview tijdelijk opgeklommen tot beste film aller tijden, met een gemiddelde rating van 9,9. Maar hoe goed is de film eigenlijk?

In Nederland was hij nog niet te zien, maar recensies na persvoorstellingen en de wereldpremière in Los Angeles suggereren een aardige komedie, mits je de studentenhumor van Rogen en Franco vol drank, drugs, domheid en anale penetratie tolereert. Dat juist deze „bijzonder imbeciele, bijzonder amusante film” zulke vergaande politieke implicaties heeft, heeft ‘een zekere schoonheid’, schrijft The Guardian (3 ballen).

In The Interview zijn Rogen en Franco de producer en presentator van de populaire tabloidshow Skylark die ook wel eens serieus nieuws willen doen. Als de Noord-Koreaanse dictator het duo uitnodigt voor een interview, haalt de CIA ze over een aanslag te plegen via een giftige handpleister. In Pyongyang wordt het duo onthaald door scholieren die ‘Mogen jullie vrouwen verkracht worden door junglebeesten’ zingen. Waarna de Vader des Volks Kim Jong-un een verademing blijkt: hij en Franco vinden elkaar in hun liefde voor puppies, tanks, Katy Perry en concubines. Later blijkt de vadsige dictator evenwel een stampvoetend, verwend kind met masculiniteitproblemen en een vaderfixatie.

Ontploffende schurken

De meeste recensenten vinden The Interview redelijk: Rotten Tomatoes geeft hem op basis van 26 recensies een 54 procent ‘fresh-rating’, Metacritic 46 van 100 punten. Erg kritisch is Variety, die de komedie omschrijft als „net zo grappig als een communistische hongersnood, en net zo langdurig”. De film ziet af van een echt gedurfde finale, maar eindigt als een dwaze actiekomedie, met vuurwerk en ontploffende schurken. Ook andere recensenten vinden dat banale humor vaak ten koste gaat van de scherpte. Time Out New York (4 ballen) vergelijkt de totalitaire satire evenwel met Chaplins The Great Dictator en Tarantino’s Inglourious Basterds: „halfhartig, maar hilarisch”.

Of we in Nederland de aanvankelijk op 29 januari geplande film nog te zien krijgen? Moeilijk te zeggen: bij Universal Pictures, dat de film hier promoot, is men al twee dagen lang druk in bespreking.