Dames, dames, mag ik even uw aandacht?

Zo zout had ik het niet eerder gelezen. „Overigens hebben we meerdere vrouwen benaderd, maar zij reageerden niet of afwijzend op ons verzoek voor een interview.” Ja, het staat er echt. Noot 13, hoofdstuk 7 in het rapport over de stand van het land van denktank SCP, het Sociaal en Cultureel Planbureau. Verscheen vorige week.

In dat hoofdstuk, getiteld De eenzame elite, komen zeven mannen aan het woord. Mannen als Herman Wijffels (ex-kabinetsinformateur, ex-Rabohoofdman), Elco Brinkman (ex-minister, ex-Eerste Kamerlid, ex-lobbyist Bouwend Nederland) en Jort Kelder (BN’er, oud en nieuw geldliefhebber, vriend van Mark). Stuk voor stuk kenners van de machtselite. Maar geen vrouwen dus.

Het is natuurlijk verleidelijk om daarop te reageren met iets als: dames, als jullie dan zo graag doorstoten naar de macht, als je dan meer vrouwen wilt hebben in de top van het bedrijfsleven, bij overheidsdiensten, het kabinet en de Europese Commissie, dan moet je er wel iets voor dóen.

Is het dan zo veel gevraagd om met Herman, Elco en Jort een boom op te zetten over de elite? Iemand moet Neelie Kroes opvolgen als advocaat van de ‘machtmeiden’, als de Bolkestein van de meer-vrouwen-in-de-elite-partij: je hoort er wel bij, maar je staat er ook met één been buiten en zegt: zo kan het niet langer mannen, plaats maken.

Maar dat is natuurlijk niet de goeie manier. Niet beginnen over blinde ambitie, dat past vrouwen niet. Dus keek ik deze week reikhalzend uit naar de Emancipatiemonitor van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) en het SCP. Veel positief nieuws: meer vrouwen kiezen voor techniekstudies. Meer vrouwen in raden van bestuur en commissarissen. Ook meer vrouwen in het hoogste echelon net ónder de raad van bestuur in het bedrijfsleven, blijkt uit hoofdstuk 6. Van die bijna-topmanagers is 45 procent vrouw.

45 procent! In de kweekvijver van potentieel talent voor de toekomstige top zit een behoorlijk aantal vrouwen, constateert de monitor. Ligt het aan mij, of wordt hier een doorbraak in honderd jaar emancipatie wel heel terloops en onderkoeld gebracht? Vrouwen hebben op één na alle mannelijke verdedigingslinies onder de voet gelopen en staan op het punt een machtsgreep te plegen in de top van de BV Nederland, met excuses voor het masculiene taalgebruik, en dan rept de monitor van talent. Nee, vrouwen bonken op de laatste deur. De buit is bijna binnen.

Maar toen kwam hoofdstuk 7. Over inkomens. U ziet het al aankomen? Vrouwen stonden op achterstand, staan op achterstand en, als u het mij vraagt, blijven ook eeuwig op achterstand staan ten opzichte van mannen. Maar dames, u doet het zelf. U onderhandelt minder over uw salaris, u klaagt minder dat u te weinig verdient en u bent er onvoldoende van doordrongen dat u genoeg moet verdienen om economisch zelfstandig te zijn.

Ze falen op alle fronten, zei ik tegen een collega. Een vrouw. Ze keek meewarig terug.

Het ultieme bewijs is een lijst met het persoonlijk inkomen van mannen en vrouwen ontleed naar talloze kenmerken. Zoals: ambtenaar. Werknemer particulier bedrijf. Ontvanger uitkering. Maar ook: directeur-grootaandeelhouder. Je zou denken, hé, daar maakt het niks uit, man of vrouw, want je bent gewoon de baas...

Nou, het maakt dus wel uit. De vrouwelijke directeur-grootaandeelhouder betaalt zichzelf 44.100 euro.

De man 72.000 euro.

Dames, jullie doen jezelf tekort.