Na een half bord voel ik me een knagend konijn

Foto Olivier Middendorp

Pure New York chic, dat is wat de eigenaren van Americano (net geopend), Franklin, Hugo en Carter ongetwijfeld voor ogen hadden. Carter Bar & Kitchen uit dit succesvolle horecagezin is gevestigd in upperclass Oud-Zuid. Nog voordat we goed en wel aan tafel zitten, is duidelijk dat we aan de goudkust verblijven. Om ons heen gaan de gesprekken over de huizenbubbel en het pandje aan de gracht dat voor een halve ton boven de vraagprijs binnen een uur van de hand ging. We doen lekker mee, bestellen een mooi glas witte wijn (pinot grigio, Gregoris, 4,80) en champagne (Barons de Rothchild, 12,50 – fijn, een bar met champagne per glas!) en kijken eens goed rond. Carter heeft een warme, stijlvolle inrichting met veel oud hout, bruin leer, houten stoelen, zwart-wit foto’s aan de muur en een prachtige tegelvloer. De barmannen, knappe jongens die naadloos in het interieur passen, shaken met het grootste gemak cocktails – er staan er zeventien op de kaart – en serveren hippe gintonics en luxe barhapjes zoals garnalenkroketten (van Holtkamp), charcuterie, kaviaar en oesters. Het bargedeelte is weliswaar niet groot, maar perfect ingedeeld, sfeervol; een uitstekende plek voor een romantische tête-à-tête of een informele zakenontmoeting.

Tot zover de bar, we komen om te eten.

Op het entresol en de begane grond staan de eenvoudige houten tafels met dito stoelen ingedekt. Je kunt zowel à la carte eten als een driegangenmenu, de keuze van de chef (32,50). Wij willen zelf kiezen, het wordt vlees en vegetarisch, de vleesverlater moet natuurlijk ook aan haar trekken komen. Carter voert, hoe kan het ook anders tegenwoordig, de moderne Franse bistrokeuken met hier en daar een eigenzinnige creatie van de Hollands-Canadese chef. Voor vegetariërs is dit vaak geen walhalla, in bistro’s houden ze vooral van vlees, en ook hier zijn de vegetarische gerechten ver beneden de maat. Het voorgerecht, de Carter salade (10,-), is een grote berg sla met kaas, quinoa, noten en groente die allemaal royaal over de sla zijn gedrapeerd, maar daarom nog niet willen smaken. Het gerecht is amper aangemaakt, het is vooral hard werken en na een half bord voel ik me een knagend konijn. Het andere voorgerecht, Thaise biefsalade (12,-), doet in de verste verte niet aan Thailand denken, het vlees is weliswaar mals en mooi rosé, maar het heeft geen pit en geen peper en ook deze salade is niet mooi aangemaakt. Dan de hoofdgerechten. De Jerusalem ravioli (17,-) met artisjok is vooral droog, te lang doorgekookt en dus niet echt lekker. Alleen met de USA hangersteak (21,-) wordt gescoord: deze is ronduit formidabel, mals en goed op smaak. Hangersteak heet longhaas in Nederland en is heel smaakvol, maar de bereiding komt nogal nauw, het vlees moet niet te ver doorgebakken worden. Alhoewel de bediening vergeet te vragen hoe ik de steak wil, is deze precies goed: medium rare.

Over de toetjes zijn we unaniem: in orde, maar niet hartveroverend. De pompoencheesecake (7,50) is leuk bedacht, maar mierzoet en de frutsels, sliertjes en bolletjes maken het alleen maar erger. De chocolat nemesis (9,-), een chocoladecake (van boter, eieren, suiker en donkere chocola) waar je eigenlijk steil van achterover zou moeten slaan, smaakt niet helemaal fris.

We drinken dan maar een stevig glas wijn om onze teleurstelling weg te spoelen. De wijnkaart is prima in orde met een paar mooie open wijnen en een ruime keuze aan flessen. De Syrah uit de Limoux (5,-) is stevig en goed bij de steak, de Zuidfranse chardonnay (4,50) is echt karaktervol.

Ze zijn best ambitieus hier, maar kunnen die ambities nog niet helemaal waarmaken. Terwijl je toch bepaald niet voor een dubbeltje op de eerste rang zit. Het zijn te veel liflafjes, dit en datjes, schuimpjes en gekke smaakcombinaties. De kok is goed in vlees, maar weet niet wat hij met groente en bijgerechten aan moet. Inmiddels is de kaart veranderd. Het is te hopen dat de chef goed naar zijn gasten luistert, zich eens flink achter zijn oren krabt en vooral beter, véél beter gaat koken. De goede ingrediënten heeft hij al in huis, dat is het halve werk; nu moet hij er alleen nog even goede gerechten van maken.