De andere latino’s zijn jaloers op de Cubanen

De eerste generatie Cubaanse ballingen is nog fel anti-Castro. De jongeren vinden het na een halve eeuw vijandigheid logisch de dialoog een kans te geven.

Latino’s in Miami protesteren tegen de Cubaans-Amerikaanse toenadering: ‘Obama, je hebt je overgegeven aan terrorist Castro. Lafaard’. Foto Reuters

En wéér is Emilio Izquierdo jr. teleurgesteld door een Amerikaanse president. „Obama verraadt het Cubaanse volk, zoals Kennedy ons in 1961 liet stikken bij de Varkensbaai-invasie”, zegt de Cubaanse Amerikaan boos. „Obama laat zijn ware socialistengezicht zien door een deal te sluiten met de communist Castro.”

Izquierdo (67), actief in de verzetsgroep Cuban American Patriots, staat voor restaurant Versailles, een bekende ontmoetingsplaats voor Cubanen in Miami. Woensdag kondigden Barack Obama en Raúl Castro in simultaan uitgezonden tv-redes aan na ruim een halve eeuw alle vijandelijkheid te willen staken. Sindsdien betogen felle tegenstanders van het Castro-regime voor het restaurant in Little Havana, dat bekendstaat om zijn empanada’s en Cubaanse mierzoete koffie.

Tv-zenders doen vanaf de parkeerplaats live verslag, maar het protest komt niet echt van de grond. Er staan deze donderdagavond hooguit een dozijn betogers. Woensdag waren dat er tientallen. Waarmee de demonstraties, zo merkte de lokale Miami Herald op, in het niet vallen bij die in 2000 tegen de deportatie van het Cubaanse migrantenjongetje Elián González. De lauwe reactie illustreert, zo legt een tv-verslaggever zijn kijkers uit, „dat de Cubaans-Amerikaanse gemeenschap steeds minder eensgezind denkt over het conflict”.

De eerste generatie ballingen was zeer anti-Castro, maar sterft langzaam uit. Jongeren zijn milder. Na een halve eeuw vijandigheid vinden vooral zij het logisch de dialoog eens een kans te geven.

Op de achtergrond speelt ook binnenlandse politiek. Obama noemde Miami in zijn toespraak woensdag „de hoofdstad van Latijns-Amerika”. Het aantal hispanics groeit er snel. Cubanen zijn nog altijd de grootste groep, maar zij hebben gezelschap gekregen van Midden-Amerikanen, Puerto Ricanen, Venezolanen, Colombianen, enzovoorts. Spaans is in grote delen van de stad de voertaal.

Latino-stem weeg zwaar

Florida is bij elke Amerikaanse presidentsverkiezing belangrijk: de swing state kan een kandidaat het Witte Huis opleveren. De latino-stem weegt er bij elke stembusgang zwaarder en een hard Cuba-beleid levert steeds minder electoraal gewin op, zo bleek de afgelopen jaren. In 2012 won Obama met zijn relatief gematigde Cuba-standpunten zelfs, net, onder de Cubanen. Onder andere latinogroepen was de steun voor hem nog veel ruimer.

Een Peruaan, Puerto Ricaan of Mexicaan is amper geïnteresseerd in de Castro’s en hun eiland. Wel in thema’s als de economie, werkgelegenheid en het immigratiebeleid. Op dat laatste punt presenteerde Obama vorige maand al een baanbrekende hervorming.

Andere latino’s kijken enigszins jaloers naar de voorkeursbehandeling die Cubanen krijgen bij het aanvragen van een verblijfsvergunning. „Ik woon hier al zestien jaar, maar kan nog steeds niet de Amerikaanse nationaliteit krijgen, omdat ik destijds illegaal het land binnenkwam”, legt Carlo Pacheco uit Honduras uit. „Een Cubaan hoeft maar één voet op Amerikaanse bodem te zetten en hij krijgt zijn papieren. Ik zou het eerlijk vinden als ook aan zulke privileges straks een eind komt.”

Geschreeuw

Emilio Izquierdo heeft meegeluisterd met de tv-verslaggever die het milde protest voor zijn kijkers probeert te duiden. Zodra de journalist heeft afgerond, begint hij fel met hem te redetwisten. Zijn kleindochter Juliette, een dertiger die 25 jaar geleden naar de VS kwam, neemt afstand van het geschreeuw. „Ik weet nog niet wat ik moet denken van Obama’s besluit”, zegt ze zacht.

Net als haar grootvader vindt ook zij dat Cuba democratisch moet worden. „Maar misschien gebeurt dat wel sneller als het eerst zijn economie en grenzen openstelt.” Maar al zou er op den duur een einde komen aan het communistische bewind op Cuba, ze zou er nooit meer willen wonen. En ze verwacht ook niet dat ze volgend jaar Kerst op Cuba te zullen vieren. „Ik ga daar niet vrolijk vakantie vieren als een groot deel van de bevolking nog honger lijdt.”

Emilio Izquierdo wil er niks van weten dat het 54 jaar oude handelsembargo gefaald heeft. „Ik heb in Cuba in de gevangenis gezeten, een concentratiekamp. Ik heb mijn leven moeten wagen door met een bootje de oceaan over te steken. Zeggen dat het embargo zijn tijd heeft gehad, is zeggen dat ook het leed dat mij is aangedaan geschiedenis is. Dat is het niet.”