Ben Howard is niet meer de jongen van die vrolijke hit

In 2012 had Ben Howard een doorbraakhit met het luchtige Keep your head up – en veranderde daarna meteen zijn koers. Van troubadour in het nieuwe folkgenre ontwikkelde Howard zich op zijn tweede cd, I Forget Where We Were, tot muzikaal onderzoeker. De popmelodie werd ondergeschikt aan ingenieus akoestisch vlechtwerk en uitdijende instrumentaties. De opgewekte slaggitaar van de debuut-cd werd afgeschaft.

Nu zwerven zijn zoemende zangpartijen langs vernuftig geconstrueerde gitaarclusters, percussieve vergezichten en hier en daar een wolk elektronica. Het resultaat, in liedjes als Small Things, Conrad en Time is dancing, is sfeervol maar introvert.

Desondanks trekt de Britse zanger (27) drie keer een volle Heineken Music Hall, met voornamelijk jong, vrouwelijk publiek dat ieder nummer juichend begroet en meeneuriet.

Howard heeft vijf muzikanten, met onder meer cello, contrabas en keyboards. In bedachtzaam tempo, op een goeddeels donker podium, kabbelen de uitgerekte nummers voorbij. Vaak gaat een zangpartij over in een instrumentaal deel, met daarin beschaafde erupties en dan een verstilling. Al is het mooi, juist in die uitwijdingen ontbreekt een eigen geluid. De ingenieuze stijl is bekend van Bon Iver en Fleet Foxes, die vergelijkbaar hun muzikale thema’s transformeren. Bij Howard blijft het hangen in virtuositeit, waarbij de aandacht verslapt. Even gaat de zon schijnen tijdens She treats me well, maar dan slaat de mistroostigheid weer toe. Een vrolijk nummer als Keep your head up wordt live inmiddels overgeslagen.