Iedereen moet klinken als een Oost-Groninger

Wat zou je doen als je al het geld had om een film te maken? In deze serie vertellen makers over hun droomfilm. Vandaag Gouden Kalf-winnares Saskia Diesing (42), de regisseur van de Nederlandse speelfilm Nena.

foto Rien Zilvold

‘De eeuwige jachtvelden van Nanne Tepper, dat boek wil ik al heel lang verfilmen. Het klinkt misschien een beetje suf, een boekverfilming, maar dat is dit helemaal niet. Het is een familiegeschiedenis die zich afspeelt eind jaren tachtig, begin jaren negentig. En het gaat over een incestueuze relatie tussen een broer en een zus.

„Dat klinkt heftiger dan het is. Als je het boek leest, ga je namelijk helemaal mee in hun oprechte liefde voor elkaar. Als het meisje zestien is, vraagt ze haar broer of hij haar wil ontmaagden. Als lezer denk je dan: yes, eindelijk gaan ze ervoor! Dat vind ik heel knap. Dat je als schrijver de lezer zo ver krijgt dat je hun die liefde gunt.

„Het verhaal speelt zich af in Oost-Groningen, mijn geboortegrond. De sfeer en de mentaliteit van het gebied worden in het boek heel treffend omschreven. Hoe ze praten, op heel nuchtere toon, maar ook de socialistische manier van denken. Mensen voelen zich met elkaar verbonden, zijn onderdeel van een gemeenschap.

„Ik zou het landschap mooi in beeld brengen en veel aandacht besteden aan de taal in de film. Iedereen zou een taalcoach moeten krijgen om de gezegdes en het verfijnde accent te leren. Dat kost veel tijd en geld, weet ik uit ervaring. In Nena, dat ook in Oost- Groningen en eind jaren tachtig speelt, kon dat om die reden bijvoorbeeld niet. Een periodefilm is sowieso heel duur; de kleding, het haar, de auto’s, het meubilair, alles moet zijn zoals het toen was.

„Marcel Hensema zou heel goed in de film passen, als de vader, of als de buurman die ook een soort vaderfiguur is. Hensema komt ook uit Groningen, dus hij hoeft het accent niet meer te leren. Maar wat ik vooral goed aan hem vind, is dat je als kijker altijd heel dichtbij hem komt. Voor de jongen zou ik Matthijs van de Sande Bakhuysen vragen. Die zou zowel een puber als een wat oudere jongen kunnen spelen. Hij heeft ook iets kwetsbaars, kan ik me herinneren van de televisieserie De Daltons.

„Incest een controversieel onderwerp? Misschien, maar daar gaat het mij niet om. Deze film zou ik niet willen maken om het statement. Hoewel je door dit verhaal wel inziet dat incest niet altijd onvrijwillig hoeft te zijn.

„Ik hou van films die zich in een dorp of streek, of in een bijzonder milieu afspelen. En ik hou van verhalen die draaien om families. Daar moet iedereen mee dealen. Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat de familie waar je uitkomt, heel bepalend is voor wie je bent. Of je wilt of niet. Je familie blijft je altijd achtervolgen.”