Grimaldi maakt dromen waar met prijzengeld

Massimo Grimaldi, uit Portraits, shown on two iPads, 2014 foto team, New York

‘Dromend sterven’, zo luidt de vertaling van de titel van de tentoonstelling die de Italiaanse kunstenaar Massimo Grimaldi (Taranto, 1974) in het Haagse West heeft ingericht. Maar die gaat niet over dromen, noch over sterven. Ze gaat over dromen waarmaken. Kunst, zo heeft Grimaldi al eens gezegd, is een vorm van dromen: luxueus en beeldschoon dagdromen. Leven is volgens hem de poging om dromen daadwerkelijk te realiseren.

Beide facetten komen mooi samen op een esthetische, romantische en zelfs activistische presentatie. In de drie zalen van West is te zien hoe de kunstenaar met de ene voet ferm in de minimalistische traditie, en met de andere werkelijk in het bluswater staat.

Het meest sensuele werk is een diepblauw transparant vat met soundtrack – ‘een zelfportret’. Om de tien minuten weerklinkt een romantisch liedje vol uithalen over hartstocht en miskende liefde. Met het verflauwen van het daglicht – kunstlicht ontbreekt met opzet in de ruimte – wint de installatie aan kracht. In de belendende ruimtes hangen tweevoudige diavoorstellingen op iPads, met beelden die rechtstreeks uit de computer zijn getoverd. Trippy vormen, hallucinerende maanlandschappen, dubbelportretten in allerlei stijlen en materialen. Alles is zo vaak vermenigvuldigd in zoveel verschillende stijlen dat het beeld hol wordt.

Hoe nu verder, vraagt Grimaldi zich bewust af. Hoe dit toch wat steriele tijdverdrijf van zin te voorzien? De opmerkelijke uitweg die de kunstenaar kiest, wordt ook in West gepresenteerd. Eén kunstproject bestaat uit het bouwen van een ziekenhuis in Soedan en – straks – in Sierra Leone. Geld voor deze projecten is door Grimaldi in de wacht gesleept bij prestigieuze kunstprijzen. Meer dan 700.000 euro is al besteed aan operatietafels, medicamenten en aan het redden van mensenlevens. Dat is de morele keuze waartoe Grimaldi ons dwingt: geven we ons prijzengeld aan een beeld of aan het redden van een mens? Vooralsnog slaat de wijzer uit naar de laatste optie. En de kunstenaar? Die maakt er weer kunst van.