Alles is anders, niet beter

Haar handelsmerk – de woeste rode krullenbol – is Annie kwijt. Maar ze zingt nog wel Tomorrow (it’s only a day away), het nummer uit de eerste Annie-verfilming dat destijds miljoenen meisjes aan het dromen zette over een musicalcarrière. En ook is ze nog steeds een meisje dat haar echte ouders zoekt, al heet ze nu pleegkind in plaats van wees, om ten slotte liefdevol onderdak te vinden bij een schatrijke heer zonder eigen gezin. Maar verder is bijna alles anders.

De musical Annie dateert van 1977 en de film van 1982, maar beide waren gesitueerd in de crisisjaren dertig. Onder leiding van regisseur Will Gluck is het verhaal nu in de tegenwoordige tijd geplaatst – met slonzige straatbeelden van New York, supersnel gemonteerde dansscènes, plat verpopte muziek die van de originele charme weinig overlaat, enkele toegevoegde songs van futloos allooi en een telecommunicatiemagnaat (een fletse Jamie Foxx) die Annie onder zijn hoede neemt.

Annie zelf, gespeeld door de elfjarige Quvenzhané Wallis, is de grootste attractie van de film: eerst kwetsbaar en verdrietig, maar gaandeweg steeds ondernemender en slimmer. Haar zangtalent is iets beperkter, maar ze heeft in elk geval niet zo’n schril geluid als de oorspronkelijke film-Annie. Wie weet zullen er ook nu weer miljoenen meisjes zo willen zingen en spelen als zij.