Sonyleaks: moreel verwerpelijk en spectaculair eerloos

Een kerstcadeautje belooft hackersgroep Guardians of the Peace ons. „Dat jullie nog meer vreugde bezorgt, en Sony Pictures Entertainment nog meer problemen.” Wat is de volgende lap rood vlees? Het script van James Bondfilm Spectre? Sony’s plannen voor een herstart van Ghostbusters? Meer gênante e-mail?

Ho: mag ik als journalist zulke cadeautjes wel aannemen? Scriptschrijver Aaron Sorkin noemt mij in The New York Times „moreel verraderlijk en spectaculair eerloos” als ik gelekte e-mail publiceer. Bovendien ben ik dan een marionet van het verachtelijke regime van Noord-Korea, want waarschijnlijk werken de hackers die inbraken bij Sony voor de Onoverwinnelijke en Altijd Triomferende Generaal Kim Jong-un.

Sony heeft stevig de tegenaanval ingezet: advocaat David Boies blufte zondag over juridische stappen als je gestolen informatie publiceert en bevestigde dat de hackers het hebben gemunt op één concrete Sonyfilm. The Interview dus, waarin Seth Rogen en James Franco verstrikt raken in een CIA-complot om Leidende Zonnestraal Kim Jong-un uit de weg te ruimen. Sony voelde al nattigheid: CEO Kazuo Hirai beval na de eerste protesten uit Pyongyang dat het hoofd van Schitterende Zon der 21ste Eeuw in de finale wat minder spectaculair diende te ontploffen. Topvrouw Amy Pascal mailde later dat die scène nu minder smeltend gelaat en brandend haar bevatte. Maar nog steeds te veel voor Noord-Korea.

O jee, weer gestolen informatie. Sommige media rechtvaardigen gebruik van ‘Sonyleaks’ met maatschappelijk belang: nu weten we mooi wel dat maar één vrouw bij Sony een miljoen dollar verdient en actrice Jennifer Lawrence minder krijgt dan haar mannelijke tegenspelers in American Hustle. Of dat de Sonytop zich bezondigt aan terloops racisme: Pascal die vroeg waar ze het straks over zou hebben op een ontbijt met president Obama: Django Unchained? 12 Years a Slave?

Oeps, ik deed het opnieuw: gestolen info. Maar inderdaad dient dat meer belang dan het feit dat Scott Rudin diva Angelina Jolie een minimaal getalenteerd, verwend nest met een op hol geslagen ego noemt, Amy Pascal vaststelt dat Leonardo DiCaprio „inderdaad weerzinwekkend is” of dat George Clooney na vernietigende recensies van The Monuments Men huilerig mailde dat hij al dertig uur niet sliep: „I’ve just lost touch.”

Zoiets zou ik dus niet snel publiceren. Toch hebben Sorkins en Sony’s naming and shaming iets pietluttigs in tijden van internet: een geest laat zich niet in een fles terugdwingen. Zeker niet als het over Hollywood gaat, dat ons al een eeuw systematisch voorliegt. Dat openhartigheid topvrouw Amy Pascal de kop kost in een industrie gefundeerd op luchtkusjes, stroop en lange messen, is jammer. Maar ik kan niet wachten tot iemand anders mijn kerstcadeautje uitpakt.