In de kleren van je geliefde

Het is een überromantisch zij het ook een beetje necrofiel gegeven: zo erg je overleden geliefde missen dat je het liefste in zijn huid wilt kruipen om de afwezigheid goed te maken. Of in haar kleren, zoals in François Ozons Une nouvelle amie. Daarin rouwt David (Romain Duris) om de dood van zijn vrouw, en om hun babydochtertje en zichzelf te troosten neemt hij haar identiteit aan. Dit tot de aanvankelijke schrik van haar beste vriendin Claire (Anaïs Demoustier), een schrik die later in fascinatie en nog later in opwinding omslaat.

Het maakt de film, losjes gebaseerd op een verhaal van Ruth Rendell, tot een lief-subversieve fabel waarin vragen over de grenzen van sekse en seksualiteit in de pasteltinten van een verbleekt melodrama van Douglas Sirk worden geschilderd. Verbleekt, of afgezwakt. Want Ozon is normaliter niet bang om grenzen over te gaan, maar nu houdt hij zich in. Dat kan toch niet zijn omdat hij bang is voor de complicaties van zijn rollenspel? Of gaat het hem om de nieuwe seksuele verhoudingen tussen David en Claire, maar vooral ook tussen Claire en haar echtgenoot Gilles en tussen David en Gilles? Die zaken kwamen veel woester, pijnlijker en enerverender aan de orde in Xavier Dolans Laurence Anyways (2012).